PA PARDON ALI AHMETI...

Ali Ahmeti, o Ali Pasha! Te paska mbetur partia ne vasha!

Normat që rregullojnë mediat e të gjitha formave imponojnë respektimin e autorsisë së shkrimeve. Pa pëlqimin paraprak të autorit asnjë shkrim nuk guxon të botohet. Tentimi i BDI-së për të më denigruar në mediat maqedonase (TV A1) gjeti hapsirë në të pavarurë « Koha Ditore » (edicioni për Maqedoni.). Kjo hapsirë ishte më se e domosdoshme nga fakti se kishte të bënte me skenën politike shqiptare.

Nga telefonatat e shumta që kam pasur më la përshtypje vërejta e një veprimtari : « BDI-ja ka publikuar një shrim tëndin në faqen zyrtare të internetit. A i ke autorizuar për të bërë një gjë të tillë ? ».

Në pamundësi që t’u përgjigjet drejtpërsëdrejti argumenteve të mija, përmes zëdhënseve të tubuara në Byronë për Informim (Informbyronë) të partisë , tenton të përhap zërin e shterrur të vetin. Ali Ahmeti dëshmon paaftësitë e veta që të ballafaqohet me realitetetin dhe me një logjikë informbyroiste nxit të tjerët në këtë duel.

Sa i përket botimit të artikullit tim pa pëlqimin paraprak është e keqja më e vogël. Ai pa pëlqimin e popullit bëri dhe po bën njëqind majmunllëqe dhe njëqind pazarllëqe për interesa të veta.

Qëllimi kryesor i botimit të shkimit tim qëndron në dëshirën e tij që të acarojë marrëdhënjet në mes meje dhe PDSH-së ;t’i acaroj marrëdhënjet po në atë shkallë që arrijti të bëjë gjatë luftës. Kohët kanë ndryshuar ! Lufta dhe sidomos paslufta nxorri në shesh fytyrën tënde të vërtetë, atë fytyrë që nuk e kishim njohur e që me dinakëri e kishe maskuar gjatë gjithë veprimtarisë. Edhe ai shkrim, edhe konfrontimi im me ndërkombëtarët, edhe sugjerimi që u bëra shokëve që të të mbështesin ka qenë në funkcion të mbrojtjes tënde.

Që nga korriku i vitit të kaluar, pra që nga koha kur vendosa të ta dërgoj mesazhin për ndërprerjen e atyre pak kontakteve që na kishin mbetur, u binda se kishte qenë e dëmshme mbështeja që unë dhe një numër shokësh ta kemi dhënë. Për të kursyer lexuesin e gazetë po zbus shprehjen e njohur popullore « Krisi pushka, i ra dudit…. » sepse ajo ngërthen domethënjen e plotë të investimeve të gabueshme.Me një fjalë, u binda se « Krisi pushka i ra lisit, isha kanë argat i pisit ».

Në asnjë rast nuk ma ka marrë mendja se do të kontriboj, sado pak, në krijimin e diktatorëvë. Populli thot bukur :« nëse më mashtron një herë kur të besova, mos të qoftë hallall! ; nëse më mashtron herën e dytë, njëqind herë hallall ! »

Ti mund t’i lexosh njëqind herë veprat e diktatorëve por dije se diktatura jote i ka këmbët e shkurta !

Për popujt e përvujtur, siq është populli shqiptar në Maqedoni, gjithnjë e më tepër po bëhet e qartë se ambicjet diktatoriale janë si një shkëndi e vogël, që rritet e forcohet nëqoftëse e ushqejmë me « materialin e nevojshëm » dhe sa më shumë ta ushqejmë aq më i madh bëhet zjarri që djeg. Kjo ambicje për të djegur godet në rend të parë ata që i qëndrojnë më afër, por rrezikon të djeg të gjithë ata që e ushqejnë në një mënyrë a një tjetër.

Për të hequr qafe diktatorin nuk duhet të bëjmë asgje kundër tij. Mjaftonë të mos bëjmë asgjë për te. Të mos i japim mbështetjen tonë, të mos « mbajmë dru » për t’ia rritur forcën shkatërruese të zjarrit të tij. Me një fjalë, nëse nuk bëhemi argat të së keqes do të shifni se sa shpejtë do të shuhet zjarri i Ali Ahmetit dhe do të mbetet vetëm hiri i pasojave të tij.

P.S.
Nëse nuk përgjigjet personalisht Ali Ahmeti unë nuk do të polemizoj me zëdhënset dhe sekratareshat e tij. Mjerë shokët dhe veprimtarët e mirfilltë që ka BDI-ja. Nuk u lënë hapsirë ata që më parë i diferenconin, i përndiqnin, i burgosnin ! Kështu e ka logjika diktatoriale ! Eshtë e rëndë kur vjen nga « shokët » që besonim se janë patriot. Rruga e vetme e përfundimit të diktatorëve është mosmbështetja dhe refuzimi i përkrahjes. Mos t’u vije puna të përsërisni shprehjen « krisi pushka, i ra dudit….. »