BETEJA IME

Beteja Ime

Tashmë të gjithë e dinë se mora pjesë aktive në fushatën elektorale për zgjedhjet parlamentare. U përcaktova ta mbështes opsionin e PDSH-së kundër “shokëve” të mi të dikurshëm të strukur në tendën e BDI-së.

Shumë kush u befasua nga diskursi im “agresiv” dhe nga distancimi im nga bashkëveprimtarët e mi të periudhës së “ilegalitetit”. Ata, që çdo kund shohin ndonjë interes banal e shpjegonin impenjimin tim në këtë fushatë si pasojë e një interesi karrierist. Mirëpo, kur u pa se nuk figuroja në asnjë listë si kandidat për deputet dhe tani si kandidat për pushtet ekzekutiv, misteri për angazhimin tim mori përmasa konspirative. Çdo kush, në varësi nga niveli intelektual, përcaktimet politike, apo hidhërime personale jepte shpjegimet e veta, dikush më nxinte, dikush më mallkonte, dikush i binte thumbit, dikush patkoit. Por, të gjitha këto reagime, sa të ashpra po aq qesharake merreshin me pasojat e jo me shkakun. Kulminacioni i këtij reagimi të orkestruar arriti në ditën e zgjedhjeve të përsëritura në fshatin Zajaz ku isha në cilësinë e vëzhguesit të PDSH-së. Në këtë ditë përjetova mallkime, fyerje, lehje nga ana e një turme që s’kanë lidhje as me politikën, as me moralin dhe as me vetëdijen kombëtare. Të gjitha këto shkarkime të pakuptimta të mllefit, që i përjetova gjatë fushatës ma përforcuan bindjen se kam vepruar mirë që u angazhova konkretisht në një fushatë elektorale. Shfrytëzova mundësinë e zgjedhjeve që për mua ishin fushëbetejë ku duhej të demaskohej demagogjia e kulluar, fyese, e pa moralshme e drejtuesve të luftës, që duke tradhtuar çështjen, idealet e dikurshme, në realitet e tradhtuan veten. Natyrisht se kam pasur përkrahje të fuqishme edhe nga shumë veprimtarë të vjetër që u kalbën në kazamatet e Jugosllavisë së dikurshme, të cilët shumë lehtë dhe shumë shpejtë e kuptuan demagogjinë politike të Ali Ahmetit. Por, me këtë rast nuk është me rëndësi përkrahjet dhe lëvdatat, por demaskimi përfundimtar i projektit të BDI-së. Motivi kryesor i këtij reagimi të ri është insistimi i pakuptimtë e kreut të BDI-së që me zor mëton të hyjë në qeveri. Ata këtë e bëjnë me aq paturpësi, me aq ngulmim saqë njeriu mbetet i stepur nga arroganca e tyre. Insistimet e tyre, kërcënimet e tyre, etja e tyre për pushtet, gjakimi i tyre për përfitime e përforcuan bindjen time se duhet të vazhdoj me aktivitetin tim në demaskimin përfundimtar të hipokrizisë së tyre të pacipë. Pse pra, reagova kaq ashpër kundër miqve, veprimtarëve të mi të dikurshëm dhe pse nuk kam reaguar në këtë mënyrë kundër subjekteve tjera politike? Përgjigjja është shumë e thjeshtë: për shkak të manipulimit kriminel të tyre me çështjen kombëtare. Ata dolën në skenën kombëtare me idenë e çlirimit kombëtar. Morën bekimin nga shumë atdhetarë me moral të kulluar duke premtuar se do ta çlirojnë kombin, që ishte, është dhe do të mbetet ideali i pashuar i shumë gjeneratave të veprimtarëve shqiptarë. Ata nuk kanë të drejtë të arsyetojnë veten për vlerësimet e gabuara me argumentin se nuk i paskan ditur rrethanat politike kur e nisën luftën. Vetë Ali Ahmeti ka ditur fare mirë se çfarë ishin reagimet e faktorit ndërkombëtar kur zëdhënësi i UÇK-së (Kosovës), z.Jakup Krasniqi deklaroi se ata luftojnë për çlirimin e kombit shqiptar nga zgjedha e huaj. Po ashtu Ali Ahmeti ka ditur fare mirë se si përfundoi kryengritja në Luginën e Preshevës me ç’rast u eliminua buffer zona, zona e sigurisë 5 km që e ndante Kosovën nga trupat ushtarake të ushtrisë serbe, vetë Ali Ahmeti ka ditur për reagimet e para të faktorëve ndërkombëtar, të Departamentit të shtetit amerikan, të NATO-s, të UE-së dhe prapë vazhdonte konflikti, vetë Ali Ahmeti ka ditur shumë gjëra të tjera, së këndejmi ai s’ka të drejtë të sillet naivë. Të paktën unë nuk dua t’ia lejoj atij këtë komoditet, për shkak se si pasojë e luftës na mbetën shumë familje pa fëmijët e tyre që i kanë rritur dhe edukuar me dashuri, me skamje të madhe, shumë të rinj humbën jetën dhe shëndetin për kotësitë e një grupi njerëzish që patën guxim të paimagjinueshëm për manipulim brutal me popullin, me idealet e tyre. Pra, Ali Ahmeti e nisi luftën për ta çliruar kombin, pra shqiptarët në përgjithësi kudo qofshin ata. Ai madje me këtë ide i frikësoi edhe grekët të cilët seriozisht e kuptuan blofin e tij për çlirim kombëtar, kështu që filluan përgatitjet për të parandaluar politikisht dhe ushtarakisht ndonjë përpjekje të tillë të rebelimit në Greqinë Veriore, në zonat e Çamërisë së dikurshme. Ai e nisi luftën dhe e përfundoi pa e çliruar askënd dhe njerëzit rreth tij, lajkatarë, karrieristë, informatorë llojesh të ndryshme e trajtojnë atë si tribun, ndërkaq po kjo shpurë e palaçove e mallkojnë bukën që e paskam ngrënë dikur me ta, kur ishim shokë të një ideali. Ata, bashkë me Aliun dhe Fazliun reagojnë kundër paralajmërimeve të mia e jo kundër të bëmave dhe manipulimeve të tyre. Nga shqyerja e maskave të tyre askënd s’e mora në qafë, ashtu si të tjerët që me të drejtë e kritikojnë inkonsistencën e tyre morale. Me këtë mesele që përhapet si duhma e plehut, ata që shkaktuan vdekjen e shumë djemve të rinj idealistë, që shkaktuan rrënime të pakompensueshme të pronës së fshatarëve skamnorë, ata që na nxinë imazhin para faktorit ndërkombëtar që na doli zot në luftën tonë për Kosovën, ata që me paturpësi i pushtuan kolltukët e pushtetit, ata që inkuadruan në radhët e tyre udbashët e regjur, ata që e ndërruan karakterin e luftës për çlirim kombëtar në luftë për ruajtje të integritetit territorial të Maqedonisë, për avancimin e bashkim-vëllazërimit, ata që lanë rrugëve ish-luftëtarët e UÇK-së duke i denoncuar disa prej tyre që sot e kësaj dite janë nëpër burgje, ata pra që i bënë të gjitha këto punë, të padëgjuara deri më tani, në këtë mesele dalin të pafajshëm, madje edhe krenarë, ndërkaq unë që reagoj kundër një manipulimi të këtillë të pashembullt dal fajtor nga gojët e tyre. Ata mund të më kritikojnë mua që vetëm për zërin tim të lartë dhe fjalët e mia, argumentet e mia të qarta dhe kurrsesi jo për vërtetësinë e tyre. E vërteta ime e zbulon një demagogji të kulluar dhe nuk vret askënd, pos gënjeshtrës. Unë do të kisha mirëkuptim për vlerësimet e gabuara të tyre sikur ata, pas konstatimit të fajit dhe pas përfundimit të suksesshëm të luftës, me arritjen a Marrëveshjes së Ohrit, që ishte meritë e partive politike dhe jo e tyre, të tërhiqeshin nga skena politike në shenjë pendese për aventurën e rrezikshme që e shkaktuan. Por, siç dihet ata jo vetëm që nuk tërhiqen nga skena, por me çdo kusht tentojnë të nguliten edhe më shumë në të. Mbase edhe këtë ambicie të tyre të egër do të toleronim sikur të kishin sukses në periudhën e qeverisjes së tyre. Por ata, me ndjenjë të fajtorit, të pushtuar nga kompleksi i inferioritetit, të etur për përfitime personale, nuk arritën asgjë në rrafshin politik, madje e kthyen procesin pas. Si pjesëtar i popullit shqiptar që ka zakon ta fshehë turpin në shtëpi, ndoshta do të toleroja edhe këtë dështim të tyre, duke pasur parasysh se në sistemet demokratike mandatet vijnë dhe shkojnë natyrshëm. Por, shumë shpejtë u pa se ambiciet e tyre janë shumë më të mëdha se sa që mund të ofrojë demokracia. U pa qartë se nuk zgjedhin mjete për të mbetur vazhdimisht në pushtet që është interesi i pamohueshëm i qarqeve të ndryshme antishqiptare që vënë në veprim edhe instrumentet e tyre më të sofistikuar, kastën e intelektualëve oborrtarë, të çiftit të Ali Aliut, Kim Mehmetit etj. të cilët janë kudo, saqë njeriu nuk guxon ta hapë as konservat nga frika se mos të dalin ata, njëri me nofkën e shpërblyer të akademikut, tjetri të analistit për kontributet e tyre të mëdha ndaj shtetit.Këta manipulues me ndenjën sublime kombëtare treguan se janë të gatshëm të bëjnë çmos për të mbetur në pushtet, kërcënojnë, rrahin, vrasin dhe vjedhin vota. Në fillim mendoja se është një marrëzi që do të kalojë shumë shpejtë, por si duket atyre gjakimi për pushtet nuk do t’u kalojë për shkaqe shumë konkrete, të fshehjes së gjurmëve. Atyre ju duhet pushteti për t’i frikësuar njerëzit që të mos hapin tema dhe dilema të ndryshme, politike, morale, kombëtare, financiare. Ata filluan luftën me motive sublime dhe e mbyllën këtë kapitull për interesa banale, ata grumbulluan para për ta çliruar kombin dhe me to e ngritën nivelin e jetesës së tyre. Me insistimin e tyre që me çdo kusht t’i fitojnë zgjedhjet dhe çdo kusht të mbeten në pushtet ka vetëm një motiv konkret: t’i fshehin gjurmët e pabesisë, të manipulimit, të përvetësimit të fondeve kombëtare. Mbetja e tyre jashtë pushtetit si duket i shqetësoi jashtë mase. Janë të lemerisur nga mundësia e hapjes së temave për të cilat ata s’kanë përgjigje. Nga kjo frikë ata do ta çojnë peshë popullin që si duket kësaj radhe nuk do të kapen në karremin e tyre, prandaj paralelisht përpiqem të sensibilizojnë faktorin ndërkombëtar që të merren me dertin e tyre. Do të bëjnë çmos që t’i frikësojnë ata me kërcënime të ndryshme destabilizuese, pa u brengosur fare se janë duke njollosur imazhin e popullit shqiptar që mund të ketë pasoja të rënda në kohën kur zhvillohen negociatat për statusin përfundimtar të Kosovës. Ata që filluan luftën për çlirim kombëtar, ata që e përfunduan atë me politikën bajate integriste, të llojit të zvetënuar të bashkim-vëllazërimit, ata që distancoheshin nga ideja e partisë etnike, ata që përhapnin idenë e kombit politik, ata që hapnin degë dhe nëndegë në Maqedoninë Lindore, ata që vidhnin votat, ata që e rrënuan mirëqenien dhe sigurinë e shqiptarëve, ata sot thirren në legjitimitet demokratik dhe kombëtar. Ka ardhur koha që atyre duhet përsëritur çdo ditë konstatimin se nuk kanë as legjitimitet demokratik e lë më kombëtar, përndryshe ata kurrë nuk do të vetëdijesohen për gabimet e tyre. Në vend që të tërhiqen nga skena politike ata synojnë t’i përjetësojnë gabimet e tyre, të shndërruara tashmë në interesa personale.Nga gabimet e tyre nuk do të vuajnë vetëm shqiptarët e Maqedonisë...

 
NESE DONI TE KOMENTONI POLITIKEN E INTEGRIMIT TE ALI AHMETIT, ATEHERE JU DUHET TE KLIKONI KETU....!