ÇËSHTJA KOMBËTARE DHE MOSUNITETI I SHQIPTARËVE

Jo vetëm që në shumë pjesë të botës ende nuk është zgjidhur çështja nacionale e shumë popujve, të cilët vuajnë nga pushtimi dhe neokolonializmi, por një gjë e tillë ndodhë edhe në Europën e civilizuar e demokratike.

Çështja kombëtare nuk është zgjidhur ende edhe në Europë. Çështje kombëtare e konflikte ndëretnike ka në Irlandën e Veriut (Britani e Madhe), në Baski e Kataloni (Spanjë), në Korzikë (Itali). Pastaj konflikte ndërshtetërore për territore, të heshtura  e të hapura, ka ndërmjet Gjermanisë e Francës, Gjermanisë e Polonisë, Polonisë e Bellorusisë, Gjermanisë e Çekisë, Hungarisë e Rumanisë, Turqisë e Greqisë, Sllovenisë e Kroacisë,... Pakënaqësi dhe tendenca separatiste ka në Skoci e Uells të Britanisë së Madhe, në Bosnjë e Hercegovinë,  në Qipro, në Vojvodinë, në Sanxhak, në Moldavi etj. Të mos flasim për çështjen e dhimbshme kombëtare euro-aziatike të Kurdistanit. Në këtë mes çështja kombëtare shqiptare është shembulli më drastik, më tragjik dhe më i hapur i moszgjidhjes së çështjeve kombëtare në Ballkan dhe në Europë.

Çështja e zgjidhjeve nacionale dhe e formimit të shteteve të reja të pavarura nuk varet vetëm nga lufta çlirimtare që bën një popull, por varet po aq edhe nga raporti i forcave të interesit të Fuqive të Mëdha botërore dhe marrëveshjet apo mosmarrëveshjet e tyre për ndarjen e zonave të interesit.

Shtetet ballkanike sllave dhe Greqia gjithmonë kanë pasur aleat të fortë dhe besnik Rusinë cariste, e cila i ka ndihmuar vazhdimisht për çlirimin e tyre nga Perandoria Turke, si dhe pastaj i ka ndihmuar në pushtimin dhe aneksimin e tokave të Shqipërisë Etnike. Kurse populli ynë nuk ka pasur asnjëherë aleatë të përhershëm dhe miq besnikë në luftën e tij për liri dhe pavarësi kombëtare, sepse edhe vetë Europa ka qenë jo e bashkuar në politikën e saj të jashtme dhe nuk ka pasur interesa të mëdha në Ballkan.

Disa shtete europiane, herë pas here na kanë përkrahur, por pjesërisht dhe përkohësisht, në momentet e caktuara historike. Shqiptarët dhe Shqipëria asnjëherë nuk kanë pasur aleatë dhe miq të përhershëm në Europë, prandaj edhe ne nuk kemi fituar asnjëherë plotësisht lirinë dhe pavarësinë kombëtare. Tek tani, nga vitet e 90-ta të shekullit XX dhe fillimi i këtij mijëvjeçari, po duket se më në fund edhe Shqiptarët dhe Shqipëria Etnike janë duke fituar miq dhe aleatë permanentë, afatgjatë e strategjikë, siç janë Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Anglia e ndonjë tjetër.

Por kjo miqësi dhe aleancë natyrore ende është e brishtë dhe e pakonsoliduar plotësisht, prandaj është jo reale nga ne që të presim dhe të kërkojmë përkrahje të qind për qind e pa rezerva në luftën tonë për bërjen e Shqipërisë Etnike. Është ende shumë heret të pretendohet që këta aleatë e miq të na ndihmojnë drejtpërdrejt që tani në çlirimin dhe ribashkimin e trojeve tona etnike në një Shtet Kombëtar Shqiptar. Kjo përkrahje dhe ndihmë do të vjen në një etapë dhe kohë më të vonshme, kur të jenë ndërruar disa rrethana politike dhe ushtarake në nivel europian dhe botëror. Kur epërsia e Perëndimit ndaj Lindjes të jetë në një shkallë më të lartë e më të sigurt se tani.

Nga kjo del se faktori i brendshëm politik shqiptar dhe faktori i jashtëm politik ndërkombëtar, ende janë të papjekur dhe jo në nivel të duhur të përgjegjësisë për zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare dhe të çështjeve tjera nacionale në Europë dhe më gjerë.

Çështjet kombëtare, formimi i shteteve të reja, në të shumtën e rasteve, bëhet me faza, shkallë-shkallë e hap pas hapi, nëpër etapa e jo përnjëherësh. Kjo del nga historia e shtetformimit dhe bashkimit kombëtar të shumicës prej shteteve europiane. Dallimi është se disa kombe kanë qenë më të hershëm e disa më të vonshëm në formimin e shtetit të tyre kombëtar.

Shqiptarët janë nga ata popuj që kthesat historike i kanë gjetur të vonuar, të papërgatitur, të pabashkuar e të paorganizuar sa duhet. Prandaj kanë fituar pak. Në një gjendje të tillë i ka gjetur shqiptarët e Shqipërisë Etnike edhe fillimi i këtij shekulli e mijëveçari të ri, prandaj edhe këtë herë janë duke fituar shumë pak.             Shqiptarët dhe partitë e tyre politike nuk mund të merren vesh as për gjëra shumë të vogla të zhvillimit të brendshëm e jo më të merren vesh për një vepër kolosale e vigane siç është bërja e Shqipërisë Etnike.

Mosmarrëveshja, urrejtja, mosuniteti, karrierizmi dhe mungesa e ulët e vetëdijes kombëtare po e brejnë nga brenda, si krimbi mollën, kombin tonë. Pa i bashkuar shqiptarët zemrat dhe kokat, nuk mund t'i bashkojnë as tokat e ndara të Atdheut. Me mendësi të vjetëra mesjetare dhe me përçarje të reja nuk zgjidhet çështja kombëtare shqiptare.

MOSUNITETI I SHQIPTARËVE

Shqiptarët të shumtën e kohës janë të përçarë. Ata bëhen bashkë vetëm gjatë ngjarjeve të mëdha historike, gjatë luftërave, gjatë tronditjeve të mëdha kombëtare apo gjatë sulmeve frontale ushtarako-policore të armiqve tanë. Shqiptarët nuk kanë unitet ndërmjet veti.

Shqiptarët më së shumti i bashkon vdekja se sa jeta e lufta për liri dhe ribashkim kombëtar! Prandaj në popull shpesh dëgjon togfjalshin: “Ra kjo vdekje dhe u pamë”! Pra, shqiptarët, politikanët, fqinji me fqinj, njerëzit e thjeshtë, gjatë shumicës së kohës nuk shihen, nuk flasin me njëri-tjetrin, grinden e përlahen me njëri-tjetrin, shkojnë keq me njëri-tjetrin dhe ata pajtohen, takohen e shihen vetëm në rast të vdekjes së dikujt ose në rast të krizave e gjëmave të mëdha kombëtare kur rrezikohet ekzistenca e gjithë popullit nga xhelatët pushtuesë sllavo-grekë! Kjo është e meta më e madhe e shqiptarëve. Ata lidhin Besën dhe bashkohen në kohë rreziqesh kolektive dhe përçahen, ndahen e armiqësohen përsëri me njëri-tjetrin posa kalon rreziku i cili i ka bashkuar! Por uniteti i shpejtë nuk sjellë ndonjë sukses në qëndresën e tyre përballë armiqve pushtuesë, sepse bëhet aty për aty, me një organizim dosido, i cili nuk sjellë fitore.

Shqiptarët nuk duhet të jenë bashkë e në unitet vëllazëror e politik vetëm në vdekje e në luftë, por ata kanë nevojë dhe duhet të jenë të bashkuar gjatë gjithë kohës, si në paqë ashtu edhe në luftë, si në hidhërime ashtu edhe në gëzime, si në mbrojtje ndaj armiqve, ashtu edhe në ndërtimin  dhe zhvillimin e vendit.

Mosuniteti i shqiptarëve erdhi në shprehje edhe gjatë luftërave çlirimtare që u zhvilluan në hapësirat shqiptare të Shqipërisë Etnike, si në Kosovë (1997-999), në Kosovën Lindore (2000-2001) dhe në Iliridë (2001). Siç shihet edhe nga vitet e luftimeve, këto tri luftëra u zhvilluan ndaras dhe në kohë të ndryshme, gjë që flet për mosunitetin flagrant të shqiptarëve. Flet për përçarjen, papjekurinë, lokalizmin, bajraktarizmin, karrierizmin e klasës politike shqiptare dhe për mungesën e programit mbarëkombëtar për veprimtari dhe luftë të përbashkët të kombit shqiptar për çlirim dhe ribashkim kombëtar të Shqipërisë Etnike. Flet për mentalitetin mesjetar e feudal të udhëheqësve partiakë shqiptarë! Shqiptarët ende duhen të piqen.

Një situatë përçarëse e konfuze dominon në Malësi të Madhe, në Iliridë, në Kosovë dhe në Shqipëri, ku numri i madh i partive politike është në shpërputhje flagrante me numrin e përgjithshëm të banorëve shqiptarë të këtyre krahinave e shteteve shqiptare. Dhe kur t’i shtosh kësaj se, shumica e partive politike shqiptare nuk e kanë në programin e tyre zgjidhjen e çështjes shqiptare dhe ribashkimin e Shqipërisë Etnike, atëherë gjendja bëhet edhe më e rëndë, më tragjike dhe më alarmante.

Tani për tani shqiptarët më shumë po mendojnë dhe punojnë për ekonomi, për pasuri e standard personal e familjar, se sa që mendojnë e përpiqen për çlirim e bashkim kombëtar. Kurse partitë politike shqiptare më tepër po luftojnë për pushtet se sa për shtet. Ata me papërgjegjësinë e tyre po rrezikojnë edhe shembjen edhe të këtij shteti të vogël që kemi (si në vitin 1997), e jo më të angazhohen e të luftojnë për ribashkimin e Shqipërisë Etnike!

Vetëdija politike dhe ndërgjegjja kombëtare te shumica dërrmuese e udhëheqjeve të partive politike shqiptare, anembanë trojeve etnike shqiptare është në një nivel shumë të ulët! Dhe ç'është më keq, ky nivel i ulët i vetëdijes dhe ndërgjegjes kombëtare të partive politike është reflektuar edhe te një pjesë bukur e madhe e popullit shqiptar! Kjo do të thotë se, shqiptarizmi dhe atdhetarizmi te shqiptarët, këto 15 vitet e fundit ka shënuar rënie drastike.

Kombi shqiptar ka ende shumë politikanë, qeveritarë, liderë e udhëheqës kozmopolitë, globalistë dhe internacionalistë, që fatkeqësisht janë në pushtet apo në krye të partive politike shqiptare në Tiranë, Prishtinë, Shkup, Preshevë e Ulqin, të cilët ose punojnë për pasurimin e vetvetes, ose veprojnë për forcimin e shteteve fqinje! Shqipërisë Etnike i duhen politikanë, liderë e udhëheqës të mirëfilltë, kombëtarë e atdhetarë, që të mendojnë globalisht dhe të veprojnë shqiptarisht, që të mendojnë internacionalisht, por të veprojnë kombëtarisht. Politikanë që dijnë t’i shfrytëzojnë taktikat – Shtetin e Kosovës, Republikën e Iliridës, Autonominë e Kosovës Lindore, të Malësisë së Madhe e të Çamërisë për të realizuar strategjinë politike – Shqipërinë Etnike.

Partitë politike shqiptare nuk angazhohen për formimin e Shqipërisë Etnike, sepse ato janë të angazhuara për njohjen dhe konsolidimin e shteteve fqinje sllave me ndihmën e trojeve etnike shqiptare, siç është rasti më i freskët i Maqedonisë (1993) dhe Malit të Zi (2006). Çdo njohje nga shqiptarët dhe partitë e tyre politike, si dhe nga shteti i Shqipërisë i këtyre shteteve, është automatikisht mohim flagrant i Shqipërisë Etnike, vetvetiu është veprimtari antikombëtare. Apo mosnjohja e çështjes Çame e të Çamërisë nga Shteti Shqiptar, duke e denigruar këtë çështje madhore të kombit tonë në një çështje "ligjore e pronësore!, është vetvetiu mohim i Shqipërisë Etnike nga Shqipëria londineze! Dhe kur e mohon vetveten, është vetëvrasje, së cilës nuk ka Zot as mjek që ia gjen ilaçin.

Një realitet tjetër i dëmshëm dhe në disfavor të Shqipërisë Etnike është edhe mosuniteti, grindja dhe mosbashkëpunimi i partive shqiptare në Shqipëri, Kosovë, Iliridë, Malësi të Madhe dhe në Kosovën Lindore kur është në pyetje zgjidhja e çështjes kombëtare shqiptare. Është e natyrshme që këto parti kanë programe të ndryshme politiko-ekonomike për të ardhë në pushtet, por në momentet e caktuara kohore dhe gjatë kthesave të mëdha historike ato duhet të kenë një qëndrim, një unitet dhe një program të përbashkët kombëtar. Këtë opcion dhe synim mbarëkombëtar për çlirimin dhe bashkimin e Shqipërisë Etnike partitë politike shqiptare ende nuk e kanë.

Kjo përçarje dhe ky konflikt ndërpartiak ekziston si në nivel krahinor, ashtu edhe në nivel mbarëkombëtar. Edhe formimi i shumë partive politike brenda Shqipërisë Etnike ka krijuar më tepër përçarje se sa unitet.

5 tetor 2007