II  GAZETARIA SI PËRVOJË

1. Shkronjat e vogla

Redaktori i një gazete, i thotë korrespondentit:

-Ju lutem, ju do të më verboni me ato shkronja

aq të vogla  me të cilat po shkruani.

-Z. Redaktor, unë vet jam i vogël, gruan e

kam të vogël, rrogën po ashtu të vogël, e

si mund të bëj përjshtim e t`i shkruaj

shkronjat më të mëdha-i përgjigjet korrespondenti.

2. Qentë në radio

Gjatë ditëve të para të punës në Radio Mitrovicë,

mora për detyrë nga redaksia ta zhvilloj një

bisedë me një drejtor të një shkolle

të mesme në Skënderaj. Intervistën e mbarova,

ndërkaq pjesën hyrëse e kisha lënë ta kryej në

shtëpi. Duke e montuar atë pjesë, UHER-i im

regjistroi një të lehur të  fortë të qenve mu

në mbarim të fjalisë: “Dëgjues të nderuar

 në  vazhdim do të ndiqni bisedën që zhvilluam

me drejtorin NN”.

3. Ti këtu e atje

Një të shtunë isha gazetar kujdestar në Radio.

 Për të arritur më heret në shtëpi, emisionin

“ Ngjarjet e ditës” ,të orës 16,5o minuta e lash

të incizuar në shirit dhe ia dorëzova teknikut.

Kur arrita në Skënderaj, hymë me disa shokë

në çajtore. Në ora 16,50, unë fillova t`i jap

lajmet në radio, kurse njëri nga tavolina tjetër

 më shikonte me habi e duke i fërkuar sytë:

-A po më bëjnë veshët, apo je ti duke i dhënë

 lajmet-më tha.

-Jo- i thash, nuk po të bëjnë veshët.

-Atëherë a po më bëjnë sytë, apo je ti edhe

këtu-ma ktheu. E si është e mundur

ti këtu e atje, përnjëherësh?

4. Nuk kam tremë, pasi jam me ty

Në radio, shpeshherë e realizoja edhe një

emision për fëmijë. Një ditë kisha ftuar mysafir

 Agim Gashin nga Kryshefci, i cili shkruante

 vjersha për fëmijë.

Para se të hyjmë në studio, i them Agimit:

-A po ke tremë?

-Jo, më tha-pasi jam me ty e njihemi kaherë.

5. Vetëm karrigën mos ma zë!

Në kohën kur isha korrespondent i radio

Mitrovicës, në Skënderaj, nuk kisha

zyrë as telefon. Gjendesha si mundesha.

Një ditë shkova në zyrën e Sadri Hajrës,

të cilin  e kisha shok shkolle, e që atëherë

ai ishte sekretar i BVI-së për punësim.

Derisa ai shkoi në një zyrë tjetër për

 një punë, unë e e dërgova një raport në radio.

 Kur u kthye i thash:

-Më fal, ta shfrytëzova pak telefonin.

-More sa për telefon, fol edhe me Amerikë

nëse ke nevojë, por të lutem vetëm karrigën

mos ma zë- ma ktheu.

6. Po e rrëzojmë një shtëpi

Gjatë dimrit të vitit 1985  pati rënë

një borë e madhe. Atëherë punonim në

një zyrë me Xhavit Çitakun. Ne raportuam

disa herë për dëmet që kishte shkaktuar

bora. Një ditë, s`kishim asnjë ngjarje.

-Ç`po bëjmë sot-i thash Xhavitit.

-Paj, po e rrëzojmë edhe një shtëpi-ma ktheu.

7. Më mirë kah ky bërllok

Ecnim rrugës nëpër qytet me Hamdi Miftarin.

 Papritmas ai më tërhoqi për dore  andej

kah një grumbull bërlloku.

-Përse po na shtin nëpër këtë bërllok?-i them.

-Më mirë të hyjmë nëpër këtë bërllok, sesa

 të takohemi me atë bërllokun që po vije drejt

nesh!- ma ktheu ai.

8. Mbledhja e mbyllur

Në komitetin e atëhershëm të mbrojtjes në

Skënderaj, mbahej një mbledhje. Ne gazetarëve

na thanë se nuk bën të  marrim pjesë, ngase

kjo mbledhje ishte e mbyllur pasi ishte e  një

rëndësie të veçantë.

Pas mbledhjes, Sadriu po i thotë Hamdi Miftarit:
-  Çfarë gazetarësh jeni ju që ju përzunë nga

mbledhja, në të cilën u bë fjalë për blerjen e

dy maskave mbrojtëse.

Hamdiu ia priti.

-E po çfarë  burri je ti, kur të ndërruan nga

Kryesia, me një femër, bile edhe ajo, grua shterpë.

9. Kafja pa sheqer

Shkuam një herë me Hamdi Miftarin

te një drejtor. Ai na priti mirë, por e hetuam

se  s`deshi të na ofronte kafe me arsyetimin

se nuk kishte sheqer.

Hamdiu po i thotë:

-Ne i pimë kafetë edhe pa sheqer.

10. Ekspozita

Me Hamdi Miftarin një herë trokitëm

në derën e shtëpisë së kulturës në Skënderaj.

 Portiri e hapi derën vetëm pak sa për t`u

marrë vesh me neve. Hamdiu e pyeti:

-Përse bre vëlla dera mbyllur në pikë

 të ditës, mos keni rënë në bela me kend?

-O vëlla, është hapur një ekspozitë e po

 vijnë njerëzit, po e bëjnë korridorin pa fshi,

hajt thash t`e mbylli derën më mirë-

ishte përgjigja e portirit.

11. Ma blej këtë majmun

Një pasdite, dolëm në qytet me kolegen

 Sebiha dhe me djalin e saj. Duke i shikuar

vitrinat, djali i vogël u ndal e nguli këmbë:

-Mami, ma blej këtë majmunin në vitrinë !

-Jo, biri i nënës, se më bëheni pastaj dy-ia

ktheu Sebi.

      12. Rrugëdalja mbi rrethojë

Me Xhavit Çitakun shkuam te Rexhep Rushiti,

i cili asokohe ishte drejtor i në fabrike. Pasi

që punët në këtë kolektiv nuk shkonin edhe

aq mirë, e punëtorët iknin në shtëpi kur t`iu tekej

 po i them:

-Z. Drejtor, ku është rrugëdalja?

-Mbi rrethojën e telave-m`u përgjigj.

13. A ka ndonjë të re

Para derës së kryetarit të komunës, unë e

 Xhavit Çitaku takojmë sekretareshën e

 kryetarit.

E  pyeta atë:

-A ka ndonjë të re sot këtu?

-Pse a e vjetër po të duket ty  kjo a- ndërhyri

 Xhaviti.

 14. Pulën e hamë, ryshfetin jo

Pas luftës siguruam një zyrë me Kajtaz Gecajn

 e Bekim Kastratin, por telefon nuk kishim.

Një ditë po i themi një tekniku të postës si me shaka:
-Sa po kërkoni të na e siguroni një linjë telefonike?

-Ne nuk e hamë ryshfetin- na e ktheu.

-Atëherë, pasi nuk e hani ryshfetin, a bën

 të shkojmë ta hamë një pulë bashkë?

-Eh pulën bën, na tha.

15. Gruaja nuk është golf

Një ditë në zyrë erdhi një koleg. Mua e

Kajtazit na tha:

Sot nuk jam në punë. Erdha vetëm sa t`

ju shoh se nuk kam kohë të rri , e kam

lënë gruan tek hyrja e ndërtesës.

-Mos u frikëso se nuk ta merr askush,

ajo nuk është golf-ia ktheva.

     16. Ramtamtamin na e le neve

Në kombibusin e TMK-së, ishim përplot gazetarë

që shkonim për në Runikë, ku do të vazhdonte puna

në aksionin e pyllëzimit të sipërfaqeve të zhveshura.

Një kolege nga Prishtina  ia mori këngës:

 Ou moj Shqipni, mos thuaj mbaro-i-ova, e pastaj

 vazhdoi me ram, tam, tam, ram, tam, tam. Unë i thash asaj:

-Ti vetëm vazhdo të këndosh, ramtamtamin  na e le neve!

17. Ju në burg unë punoj për juve

Unë përkohësisht isha i papunë, ngase  u ndërpre

dalja e gazetës në të cilën punoja si korrespondent

nga Skënderaj. Gati çdo ditë dilja në qytet dhe takohesha me kolegët. Një ditë Isa po më thotë:

-Po na akuzojnë lidhur me një shkrim dhe po na

 kërcënojnë me burg. A do të vish të na vizitosh

nëse na burgosin?

-Jo- i thash-nuk do të kem kohë, ngase

atëherë do të punoj në vend të juajin.

18. Dy rreshta një faqe, një faqe dy rreshta

-Kajtazit mjafton t`ia tregosh ngjarjen me dy rreshta,

e ai ta mbush një faqe, po i them Isës.

-Mua-tha- mjafton të ma japësh një faqe, prej saj i bëj

 dy rreshta.

19. A ka këtu xharrah

Kolegut Adem Metës (korrespondent i Kohës Ditore) i kishte shkuar një komision i KEK-ut dhe pasi nuk e kishin gjetur në shtëpi ia lënë porosinë që të paraqitet ne zyret e KEK-ut, ose do t`ia këputnin (rrymën). Me të kuptuar për këtë, Ademi shkon atje, hyn në zyrë dhe iu thotë: