ALILLUJA

Ç’është ky humor i zi?! Madje me njerëz të gjallë, me kërpesh përdore.
Deri sot kemi pasur humor të bardhë, të hollë, skofiar, me kripë e sheqer.
Kemi boll barcaleta e batuta, vica e viça.
Nga na doli tash ky hardall me humor të zi, plot bezdi e qesëndi!
Kjo s’është shaka e mahi, as hokë e anekdotë. As romuze me meduzë.
Kjo është shpoti me ironi, zi e më zi. Parodi me lodra e kodra.
Kësaj i thonë shaka me thumba, thepa e speca.
Ky është humor i verdhë, i mjerë. Sikur ta ketë nxjerrë nga arka.
Ndoshta është grotesk i territ e tmerrit. Kush është ky çaravesh që na prish qejfin e leshin? Pse hyn në të palarat e botës? Për kë i bie defit e loz me liderë e shenjtër? Ne mezi i krijuam me aq spica e karfica. Ai vetëm qesh e përqesh. Ne po hamë, po hamë... Ani thotë ju preksha për të mirë, he na prektë negroc!- turfulluan humusorët.

Arkadia qesh vetë më vete:

Është humor i lirë e i mirë. Vitaminë ABC.

Humor i gjallë, krejt origjinal. Pesonazhet e gjalla nesër bëhen  fiktive.

S’është mahi me botën, por me vetë kokën: kur pëlcet gazit nga marazi, nga sikleti e gazepi.

S’është nga malli, por nga halli. Humor prej zori. 

Humor i zi unë përfundi, e ti përmbi. Unë qesh e ti ngjesh.

Është herezi: kur të prishet qejfi e të kërcen dreqi.

Qesh me mjerimin, fatin, vdekjen.

Pleqtë thonë mozomakeq, s’qenka më vete!

Është në humbellë e s’di nga del!

Unë nuk jam Ai. Është Alter ego.

Një pulsim i çuditshëm i ndërdijes. Katarzë e shpirtit.

Sot është kohë horri e humori.

Në çdo tragjedi ka edhe komedi.

Sikur të mos ndodhte kështu, do të çmendej bota.

Ruajna zot mendtë!

Edhe humori është disidencë.

Më mirë të qeshim sot se të vajtojmë nesër.

Mjekët pa kufij pëlqejnë gazin për ta mbytur marazin, hallin e zavallin.

Unë kënaqem kur ju qeshni hahaha!

Ju preksha për të mirë!

Një herë liderët e pastaj të tjerët.

Alilluja!

NË SEMAFOR

Një ditë Çaraveshi ndeshet në udhëkryq me  Syleshin. Ai ishte xhindosur dhe iu kishte kapardisur si buf:

A ti je ai Çaraveshi, hë qeleshe?!

Qebesa, deri sot s’ia kam çartur kujt qejfin.

Ti, bre horr, bën humor, ani humor të zi!

Kurrë në jetën time s’kam bërë humor, veçse në paça qeshur vetë më vete.  

Edhe zgërdhihesh ti! Pse fshihesh si mi? Dil ashiqare si partitë tona legale. Bëj deklarata, kungata e urata…

S’e kam me sherr, o karamel! Është gazavaj.

Çfarë gazi e vaji në këtë vapë?

Po, edhe unë jam qenie e gjallë. Kam të drejtë të qesh e të zdesh.

Ke të drejtë, por jo të bësh sakrilegj. Ti po luan me shenjtër e liderë.

Po, edhe ata po luajnë mbyllasyzash.

Në politikë ti hiç s’merr vesh.

Gjithë ditën ha përshesh.

Lidhja jonë ka shtrirë degët në gjithë botën.

Po, ia ka lidhur këmbë e duar Kosovës.

Ne bëmë zgjedhjet e lira demokratike.

Bëtë zgjedhën e re.

Tash presim vetëm njohjen formale.

Vaji juaj ka mbërthyer në lot botën.

S’e sheh si po hyjmë përditë në Evropë?

Po, njerëzit tanë po ikin në fllad.

Sa më shumë të ikin, aq më e fortë paqja.

E kush e xigloi Kosovën?

Kosova tani ka rënë këlluq.

Kush e shmangu luftën, he taravol?!

Luftën e shmangët, por jo pushtimin, o kalavesh!

Ehu, pushtimi është i gjatë mbi një qind vjet! Ti kujton ta heqësh për një ditë, hë teveqel! Së pari të çlirohet Shqipëria, se te ne vjen vetë Liria.

Shqipëria është shtet me sovranitet.

E kush e shpalli pavarësinë?

Pavarësinë në letër?!

Një herë në letër, pastaj në vepër. Në mos këtu, e bëjmë në eksil.

S’i sheh gjithë këto dafina për rrugën tonë paqësore?

Janë dafina qumështore ato.

Sot gjithë bota sillet rreth nesh. Tash do ta marrim edhe Nobelin e Paqes. Me fat!

Ani, pak a, hë vesvese! More, ne zor e kemi me Serbinë se kollaj ia bëjmë me ty.

Po, me Serbinë keni kumbari. 

E sheh si lulëzon biznesi? Kosova është bërë Zepter, ku mishi piqet e nuk digjet.

Po, është përzier leshi e biznesi.

Atje s’ka as vaj, as sheqer. Neve na mbajnë si pëllumbat.

E di ti se edhe ne kemi pushtet: president, premier e parlament?

Po, vilni taksa e bëni maska.

Veçsa të fitojmë se ta tregojmë ty qejfin!

Veç të fitojmë se edhe unë do t’i bie defit.

Po, ç’shkretove ti, të bësh kaq sakrilegj?

Natën e Vitit të Ri e mbyta një mi.

Si, si? Një mi!

Posi. Kishte shkelur pragun e shtëpisë dhe kisha të drejtën e vetëmbrojtjes, natyrisht pa gjakderdhje.

Po, ç’ngjyrë kishte?

Ngjyrë miu, bre, si të policit!

Paske bërë sakrilegj. Miu ka shumë gjene të njeriut.

Edhe unë e preva një pulë, po desh më ra të fiktë.

Mirë që s’të ka rënë pika!

Uh, qenka ndalur drita në semafor!

Ik, ik se po na shkel ndonjë pizgauer!

BALLKANI

Ballkan turqisht do të thotë vargmal. Në antikë quhej Hemus,  pra gadishulli i Hemit pellazgjik.

Sigurisht ky vargmal është krijuar nga trysnia tektonike Lindje-Perëndim.

Ky vargmal i ka bërë ballkanasit pakëz malokë.

Ballkanizmi për evropianët është baltak, sinonim indoevropian i primitivizmit, një konglomerat popujsh e kulturash laramane.

Ballkanasit janë quajtur edhe ballabanë e ballkabanë!

Mirëpo, Ballkani është një ballkon i Evropës që sheh Babilonin.

Aty është luajtur balet i përgjakshëm dhe janë kënduar shumë balada. 

ATDHEU

Është dheu i t’et dhe i sate amë, që quhet edhe mëmëdhe.

Poetët e thërrasin me dashuri ATME.   

Atdheu është djepi i ninullave, baladave e legjendave. Malli i fushave, maleve, lumenjve, liqeneve e detit. Qielli ku vallëzon shqiponja.

Aty lindin dashuria e parë dhe kujtimet për shokët e miqtë.

Është dashuri e mall  i mërgimtarit. Ngado të shkosh, rron me të. Shpirti në atdhe e trupi nëpër botë.

Atdheu ynë ka qëlluar i hollë e pakëz kurriz dhe  shpesh rrëshqasim prej tij. Ishte udhëkryq, ku vështirë ngrihej shtëpia. Shumë herë u gjend në gjirin e perandorive.

Sa herë janë shembur perandoritë, kanë marrë nga një copë të dheut tonë.

Uh sa shumë i kemi dhënë botës, sa pak vetvetes!

Atje derdhemi si ujë e përhumbim si rërë.

Jemi kryelartë si Albanidet dhe s’e pranojmë dot robërinë.

Vetëm malet kanë ruajtur gjuhën e shqipeve.

Jemi ndër popujt e rrallë antikë, që ka mbijetuar historinë.

Kemi një gjuhë të lashtë që na ka dhënë emër, por tash këqyrim si ta shqyejmë.

Ne zogjtë e shqipes!

PAQJA

Është fjalë latine për fashitjen, qetësinë e harmoninë. Pra, gjendje  e amullt, pa grindje e armiqësi sikur në Mars. Paqja ka  ngjyrën e bardhë qefin.

Adhuruesit e saj quhen paqedashës, paqësorë e paqebërës, sepse paqetohen mirë në ambalazh.

Qepen si rruaza të bardha, sepse nuk kanë fare rruaza të kuqe të gjakut.

Paqja gatuhet si pogaçja, me miell, ujë e zjarr.

Për paqen e përjetshme këndohen rekuieme dhe thuren kurora dafine.

POLITIKA

Thonë se politika është art i së mundshmes .

Pra, ajo që s’mund të bëhet sot, lihet për nesër.

Nëse fjala politikë vjen nga gr. polis-qytet, atëherë, si mund ta sunduakan qytetin fshatarët?

Mirëpo, nëse politikanët janë barinj të popullit, atëherë ata doemos duhet të jenë fshatarë. 

Politika sot është arti më universal. Me të mund të merret gjithkush, sidomos kimistët, mjekët, matematikanët. Uh kimistët që prodhojnë plehra kimike! Ih matematikanët e veprimeve algjebrike e figurave gjeometrike! Uh mjekët që s’mund ta drejtojnë trupin e lëre më kokën!

Politikanët janë si polipët.

Nëse politika qenkësh art, atëherë ai është arti më i shëmtuar.

Filozofi Karel Kosik ka thënë:  Politika nuk është as art dhe as shkencë, por lojë për pushtet dhe me pushtetin…Shumë më tepër në të paraqiten vdekja, fanatizmi dhe kalkulimet sesa humori dhe qeshja.

DEMOKRACIA

Demokracia na erdhi me të gjitha të mirat: dashurinë e lirë, tregun e lirë, jetën e lirë...

Mund të flasësh e të pëlcasësh, të vrasësh e të vetëvrasësh lirisht.

Mirëpo, sërish mbi demon shalon kracia. Toleranca është e demos, sundimi i kracisë. Shteti bëhet vetë pushteti. Pushtetin e pushtojnë hipokritët, kodoshët e servilët. Dinjitarët rrallë vijnë aty. Edhe kur vijnë,  hiqen shpejt.

Zor ta sundojnë veten, e lëre më të tjerët.

LIDERËT DHE POPULLI

Populli ankohet në liderët pse i hanë fjalët.

Liderët ankohen në popullin pse nuk është më i urtë e më i butë.

Proverbi latin thotë: si populli, edhe liderët.                                     

Liderët kanë dalë nga loza e popullit.                                       

Populli ua jep votën dhe i mban në kurriz.                                        

Liderët janë barinj me maska të popullit.                                            

Liderët luajnë me popullin.                                         

Por edhe populli qesh me liderët.                                                                    Au, auhaaaaaaa!

TRYEZA E GJELBËR

Mendja dhe dora e njeriut kanë shpikur tryeza të ndryshme: tryezë buke, tryezë pune, tryezë të rrumbullakët, trekëndëshe, katërkëndëshe…

Po, tryeza e gjelbër, ç’është kjo?

Aty bëhen lloj-lloj sallatash: pambukore, jeshile, ruse… Aty grihen lakra, tranguj, karota e patate, që pastaj përzihen me vaj, uthull, kripë e salcë.

Në tryezën e gjelbër bëhen pazarllëqet më të mëdha. Coha e gjelbër nuk ua vret sytë diplomatëve dhe në fund mbulon të gjitha salltatat e tyre.

Tryeza e gjelbër quhet ndryshe edhe tryezë e sallatave.

TRI OPSIONET

Para luftës shqiptarët kishin mbetur  varur në tri opcione politike si në tre litarë.

Kur luajnë sendet gjetkë, do të luajmë edhe ne, -thoshin liderët.

Ato vetëm neve  po na prsnin!

Tri opcionet politike ishin bërë si tri fatitë mbi foshnjën që qante.

Vetëm nuk dihej  se cila do t’ia priste kërthizën.

MODUS VIVENDI

Njëherë diplomati amerikan Riçard Holbruk qe pyetur në një konferencë shtypi  edhe për çështjen e Kosovës.

Ai pati deklaruar se për Kosovën parashihet një zgjidhje modus vivendi.

Partitë tona simotra mënjëherë kishin shfletuar enciklopeditë dhe fjalorët e gjuhëve të huaja.

Modus vivendi- mënyrë jetese; kushte që mundësojnë, së paku përkohësisht, marrëdhënie të drejta paqësore ndërmjet dy palëve kundërshtare.

Mrekulli!- kishin brohoritur liderët tanë duke fërkuar duart.

Modus vivendi, modus vivendi qenka trus e mos luaj vendi!

LUCI

Njëherë para luftës diplomati gjerman Martin Luci/Lutzzi/, pas Bosnjës, kishte vizituar edhe Prishtinën. Gjatë darkës Gjergj Liberali e kishte pyetur si në besë:

Allahile, zotëri, a jeni edhe Ju shqiptar?

 Jo, jo, unë jam gjerman, racë ariane!- ia kishte pritur me habi diplomati.

 Mirëpo, në Gjakovë ka plot Luca, zotëri. Ata ose kanë ardhur me gotët aty, ose kanë ikur që herët në Gjermani. 

Ne jemi aleatë të moçëm. Sa herë keni humbur Ju, kemi humbur edhe ne! Dikur me gjeneral Pikolominin, pastaj në Luftën e Parë dhe të Dytë Botërore. Tash kemi mbledhur mend dhe do të fitojmë patjetër!

EUREKA

Njëherë Gazmend Pula i Helsinkit kishte bërë një ve, duke i kakarisur një gazete të huaj se zgjidhja e çështjes së Kosovës na qenkësh në një konfederatë jugosllave:

Sot kjo gjë konsiderohet si herezi, por në një mënyrë të qetë të gjithë me këtë po pajtohen.

Pula, këndesi dhe zogu nuk bëjnë assesi pa krushqi. Meraku i ha të jenë aty ku lidhet e pritet fati.