MIQTË E VJETËR

BAKALLI NË HAGË

Kalorësi i kuq Bakalli kishte dalë si dëshmitar në Hagë. Ai kishte

rrëfyer se nuk ishte solidarizuar me ngjarjet historike ’81 në Kosovë, por as nuk kishte pranuar të quheshin kontrarevolucion.

Bakalli nuk kishte guxuar t’i bënte as cik kryekriminelit të lidhur, nga frika se mund t’ia zbulonte marrëveshjet e fshehta.

Edhe pse kishte rënë nga pushteti i kuq, Bakalli kishte mbetur xhoker i vjetër i serbëve, duke vazhduar lojën pas kulisave. Kishte pranuar dorën e zezë të Milosheviçit në kontaktet sekrete.

Dora e zezë e kishte ledhatuar: Po, ti je yll, zoti Bakalli! Ne jemi krenuar me ju në kohën tuaj!

Bakalli ishte kreshpëruar, duke iu shtruar një meze fenomenale, me mish derri.

Ai ishte krenuar me pozicionin e tij: Kosova të bëhet e pavarur në kuadër të një konfederate me emër tjetër.

Në darka e dreka dora e zezë e paskësh kërcënuar me planin e tokës së djegur. Mirëpo, Bakalli e paskësh trembur: Nëse hyni këtu në luftë, po ju them se bashkësia ndërkombëtare do të intervenojë…

Më pas kishte vazhduar bati batalli-çakalli e hamalli-tellalli për ta lënë edhe një herë Kosovën në batak.

Në prill 1988 ishin formuar edhe grupet famoze G-15, pastaj G-6 dhe në fund G-5... Dora e zezë kishte pesë gishta!

Më 15 maj 1998, kur po digjej Kosova, Bakalli kishte rënë me shpurën pesanëtarëshe në prehër të carit serb.

Kush ishin bishtat e tjerë të Bakallit? 

Baton Leshkuqi ishte drugëz e këtyre kontakteve sekrete.

Batoni luante shulevek. Eh, Batoni i batutave!

Për të gjitha këto marifete, mahmudia jonë shkëlqeu pas luftës, duke u zgjedhur edhe deputet.

Oh, çfarë gafe: ky kalorës i kuq e kishte vendin pikërisht në Hagë, si bashkëpunëtor i kryekriminelit serb, sepse u mundua ta fuste edhe një herë Kosovën në batin e batakun sllav!

Bakalli si bokalli, ende bënte bakallëk. Mulliri bluan me çakalle.

Ajme bakllavaja ballkanike!

NGËRDHESHJA

Kur kishte shpërthyer lufta në Kosovë, një delegacion yni famoz  kishte  trokitur më 15 maj në Beli Dvor të Dedinjes.

Nga ai takim vetëm një ngërdheshje histerike kishte mbuluar ekranet e botës.

Ngërdheshja kishte mbetur mister një kohë të gjatë, duke u komentuar në mënyra të ndryshme.

Dikush thoshte se delegacioni ynë e kishte lutur sovranin serb të kursehej substanca e elitës politike.

Tjetri shtonte se Milosheviçi ishte kërcënuar: ndaleni terroristët se hyri NATO-ja në Kosovë!

Shakaxhinjtë pohonin se ishin dehur nga uiski.

Ngërdheshja dëftonte se të dyja palët ishin ndarë të kënaqura:

Kosova të zgjidhej si çështje e brendshme e Serbisë.

BIZNESI POLITIK

Biznesmeni Pacolli tregoi me gojë të vet në TV se çfarë sakrificash paskësh bërë për ta shpëtuar Kosovën.

Rusët e kishin dërguar në Beligrad si ndërmjetës. Në dy ndenja gju më gju me carin serb kishin rënë në ujdi për një takim të krerëve politikë të Kosovës në hotel-Hajat të Beligradit.

Cari i paskësh premtuar hapjen e disa fakulteteve, madje edhe një republikë për Kosovën /nën Serbi/. Mjerisht, ftesës nga Hajvalia i ishin përgjigjur vetëm dy drugëza, që edhe më parë ishin në kontaktet sekrete. Tash biznesmeni politik habitet sesi Pesëshja e famshme kishte shkuar më pas në Dedinje, por nuk kishte pranuar të dilte në Hajat!

Aksident i madh!  As ky Moj-zi nuk kishte mundur ta shpëtonte Kosovën nga ndërhyrja e NATO-s!

Çfarë shërbimesh të tregtarit të diamanteve!

MISIONARI

Kolumnisti Shkëlzen Maliqi paralajmëronte me kënaqësi në prag të luftës se kishte ardhur fundi i lojës së opcioneve politike.

Ai bënte thirrje të hapur për një qasje realiste dhe rishqyrtim real të gjendjes: raportit të vërtetë të forcave e presioneve të huaja, që çështja e Kosovës të kornizohej fillimisht me një autonomi.

Misionari porosiste se kishte ardhur ora që opinioni ynë të përgatitej për këtë realitet të ri, sepse ekzistonte frika se realizmi i parakohshëm mund të ndikonte  në përhapjen e defetizmit dhe të imobilizimit, përkatësisht të rebelimit.

Bah, krismat e prillit në Kosovë  kishin prishur formulat politike të këtij misionari kolumnist!

Ky misionar  kishte bërë edhe një vlerësim lapidar të luftës në Kosovë:

Kjo ushtri nuk u krijua nga vetë populli dhe instancat reprezentuese, që e konsideronin veten legjitime… por u vetëshpall ushtri e Kosovës nga grupet e vogla konspirative… Në fakt, që nga fillimi grupet guerile, që numëronin disa qindra luftëtarë, kishin një pretendim anticipues, për të cilin nuk kishin autorizime të popullit, që të quhen Ushtri Çlirimtare e Kosovës.

Çfarë aksidenti fatal! Kishin harruar të merrnin dorë nga institucionet në letër dhe nga misionari i Beligradit.

VLLASI AMBASADOR

Pas takimit të parë të Vjenës Vllasi kishte fluturuar për në Vojvodinë, si mysafir special në një akademi solemne.

Ai qau me lot fatin e keq të kalorësve të kuq: udhëheqja kosovare dhe ajo e Vojvodinës kanë qenë të parat që janë goditur nga regjimi i Slobodan Milosheviçit në vitin 1988.   

Pastaj bëri vetërrëfimin pikëllues për sakrificat për ta ruajtur perandorinë sllave:

Bëra ç’nuk bëra! Bëra spastrimin politik, vura përpara Titon e ndjerë, lidha tre flamujt bashkë, edhe yllin e qita nga Serbia. Bah, ujë kishte hyrë nën rrogoz dhe kishte rrënuan urat e vëllazërim-bashkimit!

Më vonë do t’i deklarojë me mallëngjim TV serbe Palma plus:

Do të isha ambasadori më i mirë i Republikës së Kosovës në Beograd, sepse e njoh mirë Serbinë dhe popullin serb…

Përnjëmend Kosova nuk mund të gjejë njeri më të denjë për këtë mision diplomatik. Vllasi ka jarani të moçme me serbët. Është rritur me ta si pëllumb i Titës.

Pra, vendin e ka pikërisht atje, andaj rri me një këmbë si këshilltar i kryeministrit .

Ajme miqtë e vjetër serbë!

REKUIEM

Iku edhe shtërgu i fundit komunist. Qeveria e përcolli me nderime  të larta politike e ushtarake. Ithtarët e tij i bënë homazhe, duke kujtuar me nostalgji kohën e artë të Titos. Në ekrane Bakalli në përqafim me Titon dhe në shoqëri me gjeneralin serb Lubiçiç.

Vetëm fjalë miradie për të ndjerin- kanë thënë latinët e lashtë.

U derdhën shumë lot, ode, dafina e perla.

U quajt  njeri karizmatik, marthonomak politik, emblemë, sharm i një gjenerate, artist si Clark Gable... njeri i qejfev, i gotës  e duhanit.

Agim Çeku e përshëndeti me lavdi: Bacën Mahmut e kanë cilësuar mprehtësia intelektuale dhe veprimi politik...

Ulpiana Lama: Ai ishte Prometeu, i cili ruajti sekretet e Olimpit për popullin e vet.    

Pajazit Nushi: Ishte komunist, por jo dogmat... i ishte bashkuar aradhes çlirimtare të idealistëve të mëdhenj të lirisë së Kosovës...

Ekrem Kryeziu: Ka qenë vizionar që ka lëvizur muret e robërisë sonë dhe i ka çarë ato me Kushtetutën e vitit 1974...

Ramiz kelmendi: Njeri i rrallë të cilin Kosova do ta ketë mall për shumë mote.

Veton Surroi: Mahmuti dhe gjenerata e tij mësuan artin e shtetbërjes në Beograd... Ata kishin dëshiruar të shkolloheshin dhe e bënë, kishin dëshiruar autonominë dhe e bënë...

Ekrem Murtezai e cilësoi më së miri:  njëri ndër politikanët dhe bashkëpunëtorët më të dashur e të besueshëm të Titos.

Ah këta Ekremat si karamelat!

Njëmend kishte kush ta vajtonte  pariarkun komunist.

Më së shumti derdhën lot Nushi e Surroi.

Mahmuti ka lënë shumë pinjoj e miq që kanë kullotur në livadhin e tij.

Ata e ringjallën si Krishtin për Pashkë.

Ai ishte komunist i kaltër, e jo i kuq.

Mahmuti ishte kalorës i garës politike jugosllave...

Ishte vetë demiurgu i autonomisë së pushtimit, si  shkalla më e lartë e lirisë dhe e  subjektivitetit politik... një shpikje kushtetuese që i jepte Kosovës shtetin, por jo edhe emrin.

Ai arriti të krijojë një emblemë të re të shqiptarit kosovar,  atë të jugosllavizmit, si një shenjë e re identiteti.

Ah, ky asimilimi filluaka së pari në shpirt, pastaj kaluaka në kokë për të përfunduar në gjuhë!

Tito ishte simbol i jugosllavizmit, ndërsa Mahmuti një sindrom  i titizmit.

Uh, ai Tito Krimineli që kishte vrarë mbi 50 mijë shqiptarë pas Luftës së Dytë Botërore dhe kishte flakur mbi 420 mijë të tjerë në Turqi!

Sa republikanë shqiptarë dergjeshin burgjeve në kohën e Bakallit?

Ngjarjet ’81 ia kishin prishur vizionin politik Karamahmutit, vetë teorinë e integrimit jugosllav. Kur nuk kishte mundur ta ruante më nën pushtim Kosovën, kishte rënë si kaskader.

Tito i pakësh thënë në trenin e kaltër se nuk beson që Mahmuti do ta prishë Jugosllavinë!

Ai kishte hedhur hijen e zezë mbi ngjarjet historike se i paskësh organizuar dikush tjetër e jo vetë shqiptarët.

Më vonë ky kaskader bëhet kallauz i bisedimeve sekrete me Serbinë  për Kosovën në një konfederatë të re, duke i prirë shpurës në përqafim me Milosheviçin në Dedinje.

Ndjesë pastë ky kaskader!

Në purgator do t’i lajë të gjitha mëkatet.

TMK-ja e përcolli deri në varr. Tanimë ajo është specializuar për rituale mortore. Ah, të gjithë titistët i varrosi!

Rauf Dhomi ia dha lamtumirën e fundit:

Tani kemi për t’u ndarë e kurrë më s’kemi për t’u parë!

KUKUDHIADA

Mënjëherë pas Bakalliadës, Kosova kishte përjetuar edhe manifestimin e dytë Fadiliada.

Shuku Fadil ishte ringjallur pas pesë vjetësh me akademinë Një jetë në shërbim të atdheut.

Në Teatrin Kombëtar ishin tubuar gjithë ish-titistët: politikanë, prokurorë, gjykatës, policë, udbashë... Ata  përgjëroheshin se ishte ç’na ishte Lufta jonë Nacionalçlirimtare dhe autonomia titiste!

Shoku Fadil ishte cilësuar strateg i Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare , por që, mjerisht, kishte rënë nën fashizmin jugosllav.

Kur ishte ngjitur në majë të piramidës jugosllave, ia paskësh lypur Titos republikën, por ai e paska ngushëlluar: kjo gjë do të ishte e vështirë, ngase do të shfaqeshin pengesa nga serbët, - kishte theksuar akademik Minir Dushi.

Eh, sikur Tito të rronte 100 vjet, republika  tashmë do të shkëlqente!

Mbi të gjitha, në atë tubim shkëlqenin  kokat e akademikëve tanë.

Edhe Ramush Haradinaj kishte përshëndetur me një telegram me konsideratat më të larta për udhëheqësin e Luftës Nacionalçlirimtare.

Betim e Hadi Shehu kishin deklamuar pjesë nga veprat e komandantit.

Rauf Dhomi kishte kënduar marshin Dalëngadalë po vjen behari, nëpër fusha rritet bari...     

As qyteti i Gjakovës nuk i kishte mbetur borxh Birit të vet të madh.

Kishte shtruar tryezën Jemi në shtëpinë tonë, me të gjitha të mirat.

Enver Dajçi: Fadil Hoxha është pjesë e historisë shqiptare...

Pajazit Nushi: Kontributi i Hoxhës ka qenë i posaçëm në luftën kundër forcave konservatore e dogmatike... Për gjysmë shekulli i është kundërvënë politikës dogmatike e staliniste të udhëheqjes shqiptare...

Madje shumë bukur, me armën pushtuese jugosllave!

Ah, ky Nushi si kalavesh rrushi!

Fatmir Fehmiu: Filozofia e Hoxhës ka qenë vetëvendosja dhe bashkimi i popullit shqiptar, por që në Kuvendin e Prizrenit kishte nënshkruar kapitullimin dhe bashkimin me Serbinë.

Në korin e burrave kishin kënduar edhe Ali Boletini, Xhafer Vokshi, Ymer Jaka, Isak Shema, Vehap Shita...

Muzeu i qytetit kishte hapur ekspozitën me shumë fotografi nga lufta dhe paqja e Hoxhës.

Në fund edhe Veton Surroi kishte vënë kurorën e dafinës mbi varrin e zotit Fadil.

Këte Fadiliadë dikush e kishte quajtur, për dreq, kukudhiadë!

Një jetë kushtuar pushtimit!

Ose çou i vdekur e ha mish të pjekur!

Në një kohë kur kishin vdekur edhe komunizmi, edhe autonomia e pushtimit.

Një plak prishtinas rrëfente se Hoxha kishte kërcënuar më 1945, në një mitig para hotel-Unionit, të gjithë ata që i paskëshin duart e përgjakura.

Atë natë kishin rënë bataretë e para në Tauk-Bahçe, e cila ishte bërë varrezë masive, që mallkonte vilën e Hoxhës përballë.

Kosovën e kishin riokupuar tri divizione sllave. Komandanti kishte marshuar drejt Sremit, ndërsa Kosova ishte larë në gjak deri në Tivar. 

Përse ishte kursyer atëherë shoku Fadil derisa iu kishin zhdukur gjithë shokët e tij më të mirë?

Ai shoku Fadil që kishte urdhëruar të riburgosej Demaçi, sepse qenkësh i rrezikshëm të qëndronte në liri!

Shoku Fadil që kishte pështyrë ngjarjet historike ’81, duke e quajtur rininë shqipare pleh i Kosovës dhe duke ia treguar birën e miut për 300 qese, në të cilën birë do të binte edhe vetë më vonë.

Po, ku jeni more historianë?!

Historia është e bëmave, e jo e themeve.

Quo vadis Kosovë!

As tri rryma politike nuk po mund ta krijojnë Republikën.

Faljua Zot mëkatet!-thonë të mallkuarit.

Amen!

ÇMALLJA

Menjëherë pas Takimit të parë të Vjenës, drugëza Baton Haxhiu kishte ftuar gazetarët serbë për ta vizituar Kosovën.

Batoni i priti ata me një ndjenjë keqardhjeje: fatkeqësisht, shumica e kolegëve serbë kanë qenë gojëmbyllur sa u përket zhvillimeve në Kosovë.

Halil Matoshi: Edhe pse isha peng, dua të fal për këtë padrejtësi dhe nuk është e lehtë të ndërrohet kjo vetëdije.

Astrit Salihu: Mafia shqiptare dhe ajo serbe funksionojnë shkëlqyeshëm, por nuk është mirë që vetëm në këto nivele të kontaktojmë.

Gazetarët serbë ishin mrekulluar me këtë mikpritje në Prishtinë, madje edhe kamerieri iu kishte servuar kafe serbisht. Ata ishin penduar që nuk kishin ardhur më herët.

Në fund të vizitës ata porositën: Të kaluarën duhet ta lini anash, duke hequr një tullë nga muri ndarës dhe të mendojmë krejt ndryshe…Nuk mund të kërkojmë falje për krimet serbe në Kosovë, sepse ne nuk jemi zëdhënës të vrasësve serbë.   

Gazetarët serbë u pritën edhe nga Thaçi e Haredinaj.

Hashimi iu uroi atyre çmallje me kolegët në Kosovë, ndërsa Ramushi ua trusi duhan të sertë. 

NDËRMJET

Aktori Enver Petrovci ka mbetur keq, ndërmjet Prishtinës e Beogradit. Para bombardimeve të NATO-s kishte ikur nga Beogradi në Prishtinë, por pas luftës ia kishin zënë banesën atje.

Aktori kishte vajtuar në emisionin Katarza të Radio B-92:

Është e vërtetë se banesa ma ka ndryshuar fatin, nga fëmijët që e kanë ndërruar shkollën, më është dashur ta vazhdoj jetën në një mënyrë tjetër. Për t’u kthyer në Beograd, kjo me siguri nuk varet prej meje. Mënyra më e mirë që të kthehem do të ishte të më ofrohej ndonjë rol në teatër…      Eh, rol më të mirë s’ka se të jesh sot mes Prishtinës e Beogradit!

Më herët Petrovci ka lozur bukur rolin e Car Lazarit. 

Bekim Fehmiu qëndroi si Uliksi: nuk e braktisi fare Beogradin as para, as pas luftës!

ROKU

Dy net pati festë Tirana nën ritualin magjik të rokut.

Goran Bregoviç i Bjelo dugmës së dikurshme e kalli Tiranën me hitin e tij  Kalashnikov dhe Orkestrën për martesa e funerale.

Bregoviç në të bardha, me këpucë lëkurë gjarpri, ia thoshte me brandi në dorë.

Ai i dalldisi nja dy mijë tiranas në Pallatin e Kongreseve, kur preku pulsin e tyre me tingujt magjikë di-di, da-da!

Publiku u shkri në delir, sepse u shkrinë edhe ëndrrat e tyre për idhullin e rokut. 

Edi Rama e shpalli Qytetar nderi, duke ia dhuruar Çelësin e artë të Tiranës. Akulli u shkri me muzikë e politikë.

Çfarë mrekullie magjike e ritmit cigan di-di, da-da!