MENDIME QE BËJNË DRITË TËRË JETËN

Pjesa I

Nëse mund t’i mbyllim sytë e të mendojmë botën dhe jetën e para 1400 vjetëve, duhet të dijmë se ajo ka qenë botë krejtësisht tjetër nga kjo e jona, bile me këtë të sotmën nuk përmbanë as ngjashmërinë më të vogël…

***
Njerëzimi ishte i fundosur në padituri dhe dyshim. Ekzistonte vetëm një dritë e dobët e diturisë. Njerëzit udhëtonin shumë për të arritur dituri modeste.

***
Mosbesimi kishte marrë dimensione të gjëra; njerëzit i besonin vetëm asaj që është e mbinatyrshme, jonormale, misterioze… bile edhe e pakuptimtë.

***
Në këtë epokë të paarsimimit, ishte një vend ku errësira ishte edhe më e madhe, më e dendur sesa në vendet tjera. Në këtë vend nuk kishte shkolla…biblioteka, nuk kishte arsimim fare. Individët e rrallë që dinin të shkruanin e lexonin nuk ishin të arsimuar sa duhet që të interesoheshin për shkencën… artin.

***
Ai vend ishte pa pushtet; ekzistonte vetëm Ligji i xhunglës, ku plaçka, djegia, vrasja e të dobëtit dhe e të pafajshmit ishte praktikë e ditës.

***
Nuk dallohej çka është njerëzore e çka është e panjerëzishme; bëhej jetë e vështirë me traditë barbare… ishin të zhytur në imoralitet /zina/…pa kurrëfarë turpi dilnin të zhveshur, bile edhe gratë dilnin të zhveshura…për të mos patur dhëndërr vajzat e veta i varrosnin të gjalla… pas vdekjes se babait martoheshin me njerkat e veta!

***
Sa i përket besimit, adhuronin gurët, drunjtë, fantazmat… nuk dinin asgjë për mësimet e mëparshme; mësimet e tyre ishin të mbushura me trillime të shëmtuara, kurse jeta e tyre ishte e ngjyrosur me të zezë…
Ky vend ishte Arabia… ai popull ishin arabët…

***
Në atë kohë dhe në atë vend, para 1400 vjetëve u lind një njeri. Prindërit i vdiqën në fëmijërinë e tij. Mbeti nën mbikqyrjen e gjyshit, i cili pas një kohe i vdiq. Do me thënë se ai ishte i shlyer edhe prej asaj edukate / prindërore/…

***
Ky ishte Muhamedi, i biri i Abdullahut dhe i nënës Emine.
Të vëzhgojmë tash jetën dhe veprën e këtij njeriu të vlefshëm, jo vetëm në konteksktin e shoqërisë arabe, por të tërë botës së atëhershme:

***
Ky njeri dallohet krejtësisht prej njerëzve në mesin e të cilëve është lindur.
Po i veçojmë disa cilësi të tij:

- asnjëherë nuk ka gënjyer,
- ishte i ndershëm dhe shpirtmirë,
- asnjëherë nuk ka përdorur fjalë fyese dhe të turpshme,
- kishte personalitet sharmant, sjellje të mirë me të cilën e mbushte zemrën e atij me të cilin ishte në kontakt…
- ndiqte parimet e drejtësisë…
- ishte shumë i besueshem / bile edhe armiqtë e tij i lenin sendet e çmuara për t’ua ruajtur/;
- kishte kulturë të lartë dhe shikim të mirë estetik – e populli i tij ishte i vrazhdë, i paarsimuar dhe i ndytë;
- kishte zemër të pasur me butësinë njerëzore…
- nuk i bënte dëm askujt, por më gëzim duronte për të tjerët;
- kishte shpirt aq të pastër sa që e dinte se asgjë, as në qiej as në tokë nuk duhet të adhurohet, përveç Zotit të Vetëm dhe të Vërtetë!

Shkurt, personaliteti i jashtëzakonshëm dhe brilant i këtij njeriu u paraqit në mes të një ambienti të errët, si kështjellë e dritës e cila ndriçon plotësisht natën e errët.

Ky njeri filloi të ndjejë lodhje prej errësirës dhe injorancës, të cilat e rrethojnë. Dëshiron t’u ikë këtyre greminave të çorodisë, amoralitetit, idhujtarisë…kaosit…që e rrethonin nga të gjitha anët.

Tërhiqet në vetmi – në m e d i t i m të plotë. Mendon thellë. Kërkon dritën, e cila do t’a largojë errësirën…

Dëshiron të vendosë themelet e një bote të re…. Më të mirë. Dhe pas një meditimi të thellë e të gjatë – disa ditë e netë, i kthehet popullit të vet me këto fjalë:

1. Asnjë qenie njerëzore e as yjet, druri, guri, fantazma – nuk meriton të adhurohet. E tërë gjithësia dhe krejt çka ajo përmbanë i takon vetëm Zotit,
2. Padrejtësia, plaçkitja, vrasja, mizoria dhe të gjitha të metat që ju i keni, janë krime tek Zoti,
3. Fliteni të vërteten, bëhuni të drejtë, merrni vetëm pjesën që ju takon, kthenu huanë atyre që u keni borxh,
4. Behuni fisnik dhe të ndershëm, të sinqertë… shpirtmirë;
5. Ju jeni qenie njerëzore, të gjitha qeniet njerëzore janë të njëjta tek Zoti.
6. Fati juaj do të varet prej veprave të juaja. Do jepni llogari për veprat e juaja, si ato të mira poashtu edhe ato të këqija, asgjë nuk mund të fshehni, as të mirën e as të keqen….
7. Mos u mashtroni!

Ky është mesazhi të cilin e solli ai. Populli i paarsimuar u kthye kundër tij me fyerje dhe gjuajtje gurësh. I duroi të gjitha trembëdhjetë vjet rrjesht. Por e tërë Arabia u ngrit kundër tij. Tërë këtë e duroi pa e ndryshuar për asnjë grimë qëndrimin e tij.

Zgjodhi rrugën - të vuajë – e flijoi fatin e vet personal për të mirën e të tjerëve. Nuk pranoi të ndërprejë luftën për mirëqenien e tyre - të popullit të vet.

Kjo këmbëngulësi, kjo vendosmëri, ky qëndrim i paluhatshëm për të udhëhequr lëvizjen e tij deri në suksesin final, është argument i qartë i vërtetësisë së plotë të thirrjes së tij.

Sikur të kishte vetëm një gjurmë më të vogël të dyshimit, të pasigurisë në zemrën e vet, ai nuk do të mundej asnjëherë t’i bëjë ballë stuhisë, e cila bënte kërdi shumë vite me radhë…

 
Pra këto ishin disa nga mendimet…qëndrimet e Muhamedit, që jetoi para 1400 vjetëve, shembull i pazakonshem në botën njerëzore.

Për Muhamedin kanë dhënë mendime shumë filozofë, historianë, shkencëtarë, dijetarë të lëmenjve të ndryshëm. Këtu po e citoi mendimin që e dha, për Muhamedin, filozofi françez – Bernard Shoo, i cili pat thënë:

”… Muhamedi bëri shumë për popullin e vet arab, e nxori prej errësirës në dritën e vërtetë; e bashkoi popullin e vet të shpërndarë në 2000 kilometra katrorë, iu priu, i udhëzoi dhe i drejtoi në rrugën e së drejtës… të vërtetës … në rrugën e lumturisë shpirtërore… Atë çka ai bëri për popullin e vet, deri me sot nuk mund ta bëjë asnjë filozof, poet, shkrimtar, historinë, asnjë diplomat apo burrështeti, asnjë reformator e asnjë njeri që deri më sot e njeh historia botërore…!”