Elita shterpe

Pozita inferiore ka detyruar shume segmente ne shoqeri te marrin punen ne doren e tyre dhe te bejne veprime qe nuk jane ne pajtim me standardet normale te rrethit ku jetojne dhe veprojne. Te tillet rrethi nuk i veren, por dhe kur i veren nuk i kupton. Ata si te tille nuk mund te zene vend ne mozaikun e quajtur shoqeri, ndaj me fjalet dhe veprimet e tyre imponohen, shtyhen me “berryla” per te krijuar hapesire edhe per ta. Keshtu, femrat perdorin shminken, take te zhurmshme dhe zbukurime te shumta ekspresive; çunat perdorin guralece per t’ua hedhur kalimtareve, per t’ua terhequr verejtjen atyre. Ata perdorin edhe kapela e rroba ekstravagante, frizura çoroditese me ngjyra e figura te pakuptueshme si shenje identifikuese dhe si rrebelim ndaj ofertes se shoqerise e cila nuk gjen kohe per ta dhe nuk kujdeset per ta. Per kete dhe arsye te ngjashme ata shprehin “cilesite” e tyre para auditoriumit: ne familje, shkolle, rruge e kudo tjeter. Me te njejtin qellim, por me mjete te tjera, per fat te keq, imponohen dhe zhurmojne edhe politikanet. Ata ne mungese vlerash e cilesish, ne mungese programesh konkrete prej lideri dhe qeveritari, perdorin sllogane, epitete, rekuizite e çka jo, per te fituar simpatine dhe besimin e auditoriumit, te elektoratit dhe te qytetareve ne pergjithesi. Per fat edhe me te keq, ngjashem veprojne edhe shume njerez “akademike”, shkencetare e pedagoge, te cilet ne menyre “mafioze”, duke shfrytezuar poziten ne shoqeri, sigurojne (blejne) tituj shkencore, per te treguar dhe deshmuar ne shoqeri peshen dhe cilesine e tyre (qe ne fakt mungon). Kjo mode dhe ky trend ne shoqerine tone, edhe pse ka ekzistuar edhe me heret, tanime ka marre permasa shqetesuese. Zakonisht, manifestimet e tilla jane te pranishme ne kombet, shoqerite dhe bashkesite e vogla, te cilat dobesite, mosdinjitetin, ngurtesine, injorancen dhe pasigurine e tyre e kamuflojne me rekuizite, tituj dhe sllogane te ndryshme.^[1]

Per fat te keq, ky trend, ritem ka filluar te manifestohet me te madhe edhe brenda bashkesise islame ne bote dhe te ne. Duke stertheksuar perdorimin e titujve, te slloganeve dhe te rekuzitave, ata jane aktive “me qellim te legjitimimit te fuqise se tyre brenda grupit konkret shoqeror”. Imitojne partite politike dhe veprojne sipas lojes se tyre prej lideri.[2] Per kete qellim, perdoret shprehja e plote efendi, apo e shkurtuar ef., haxhi apo h., hafiz apo hfz., mulla apo m. (nga mewla), magjister / master apo mr., doktor apo dr.. Keto shprehje vendosen para emrit apo ndermjet emrit e mbiemrit, sikur me kete deshirohet t’i jepet infuzion personit te caktuar, sikur deshirohet t’i jepet fuqia dhe shkelqesia e cila natyrisht dhe faktikisht i mungon atij personi. Nuk u mjafton stertheksimi i titujve, por blejne ahmedije me lidhje dhe çanta te posaçme, blejne rroba te shtrenjta, kravata speciale, vetura te shtrenjta dhe me xhama te erret, per t’u imponuar para auditoriumit me vlera te huaja, sepse u mungon vlera e mirefillte brenda e tyre. Nuk eshte larg edhe koha kur disa besimtare do te shtojne epitetet “Agjeroj te henen dhe te enjten” apo shkurtesen AHE, “Jam ne i’tikaf” apo shkurtesen JI, “Fali namaz nate” apo FNN.

Ta imagjinojme Ebu Bekrin, Omerin, Osmanin, Aliun r.a. para vetes! Ta imagjinojme Hasan Basriun, Ebu Hanifen, Imam Maturidiun, Ibn Hazmin, Ibn Haldunin, ….. Kurrfare titujsh pos atyre qe ua ka dhene vete populli, rrethi, historia, puna dhe virtytet e tyre. Keta emra nuk durojne dekore te huaja, dekore artificiale, edhe pse posedonin lartesi dhe aftesi njerezore.

Imagjinojeni sikur Ebu Bekrit etj. t’u thoshim para syve: Hafiz Ebu Bekri, Haxhi Ebu Hanifeh, Mulla Shafiu, haxhi reis efendi, haxhi mufti efendi, dr./mr.haxhi Filan efendi Filani,  etj.etj. Valle nuk i dinin ata keto apo manipulime te ngjashme? Valle, nuk iu pelqenin atyre epitetet dhe fjalet e medha, edhe pse ata kishin dinjitet t’i bartin ato? E qarte, “shminka” eshte e nevojshme per personalitetet e “padeshmuara”, “te deshtuara” ne profesionin e tyre, ne jeten e tyre. [3]

Ndoshta do te duket e vrazhde, ndoshta do te tingelloje jokendshem, por ku qendron dallimi ndermjet elites politike, shkencore e fetare dhe elites se shperfillur (lypsareve etj.)? Politikanet abuzojne me fondet publike dhe me pozitat politike, pasurohen dhe shnderrohen ne “bose” te paprekur. Shkencetaret abuzojne me dijen dhe me ata qe e kerkojne dijen; shesin nota dhe nuk pergatiten per punen e tyre. Hoxhet abuzojne me detyren e imamit, çdo gje e komercializojne vrazhde: leximin e Kur’anit, lutjet e ndryshme, Jasinin, hatmen, duane e dhendrrit, dhe me e dhembshmja, shkruajne hajmali. Ne shikim te pare jane gojembel, jane mjaft teatral para mases, por ne te vertete pak punojne kurse shume fitojne.

Kesaj gjendjeje mos i thuani amin.[4]