Sa herë ulesha në "Fejshavi" e shihja tymin e nargjiles me dy gaca prush në enën e ornamentit egjiptian duke përcjellë valët e radios me zërin e bukur të Ummu Kulthumit, qe për njerëzit e këtushem është zë i cili me dhembje të thellë i këndon dashurisë, mënyrës dhe stilit ekzotik të jetës. Përnjëherësh ky zë t'i ngjallë ndjenjat për aromen erotike në shtratin e Sheherzades, me stilin e Kazanovës, pa u ngërthyer në formën spirale të një mijë e një netëve.

Aty, në "El Husejn", sheh e çka nuk sheh, plot burra me fustana e gra me minifunde. Edhe aso grash të mbuluara e të mbyllura, si zana e Spartës në mëndafsh të kaltër. Sa nuk mund t'ua shohësh bebëzat e syrit. E lëre t'ua zbulosh menjeherë misterin e portokallit dimeror. Stinën kur portokajtë piqen me bukuri joshëse. Si në fidanishten e mbretit Faruk. Për Farukin, nuset e bukura që në kujtesë kanë stilin e Kazanovës shqiptar, thonë se, në vend të ujit, ai pinte vetëm lëng të shtrydhur nga portokajtë dimëror. Në shtrat, ai, shtrydhte me lehtësi edhe trupin duke pire tëmbël të nxehtë mollash të nuseve që zhveshnin të gjitha fshehtësit e femrës. S'kishte pirë ai burr ujë Nili. Prandaj edhe nuk u kthye kurrë më në Egjipt. E me të shkoi edhe dinastia shqiptare e Muhamed Ali Kavallës.

Atyre, vashave të bukura të Nilit, thonë burrat me fustana, u vije hakut vetëm Abdul Halim Hafidh, këngetar i këngës së gjallë në dashurin e vdekur, që hijen e tij e pushtojnë me trup të butë dhe, në çdo natë, e kanë thellë në gji, në gjak dhe në zemër. Mirëpo, për Hafidhin e ndjerë, si për çdo yll të muzikës, thonë se ka qenë impotent, s'ka pasur hormone shtrati, ka vuajtur nga kanceri, vetëm një Zot mund ta dijë se çka ka pasur në të vërtetë. Shpesh ndodhë që, kur i ke në prehër bukuroshet e Nilit, si Jusufi a.s., t'i drejtohesh Zotit:"Unë nuk e shfajesoj veten time, pse epshi është shumë nxitës për të keqen". E kur ato gjenden larg nga shtrati yt, me epsh nostalgjik, i bërtet vetvetes dhe i vrojton hijet e tyre në shtratin e një mijë e një netëve. Kështu, ç'të bësh, është natyra e njeriut që lëngon nga frika.

O, Nil, lum i zhgjëndrrave të mia në shtratin

"Sheraton Baus"

vetëm ti e di pse më pëlqen "Fejshavi"

e askush tjetër!

Në "Fejshavi" e takova Sylën duke u shkrumbuar në tymin e nargjiles, që të magjepste me nostalgji. Ç'dreq i zi të solli në "Fejshavi", më pyet. I përgjigjem: mërzia dhe romantika e syrgjynosur. Sillja, kamarier, edhe vendasit tim një nargjile dhe një sirup drethëzash! A kemi ndonje lajm të ri, cimë, eh?

Paj, pasi s'pat letra në postë, s'di as vetë ç'lajm të ri ka sot. E sheh këtë gazetë. Sot, pas shumë muajsh, valët e "avanturave" e kishin futur në një fjok në postën e "Bausit". Desha të kthehem në banesë, por s'munda. Dhe thashë, vetmevete, hajt të shkoj në "Fejshavi". Aty, ndoshta, do të më hiqet pak merzia. Por, më thuaj, sa nargjile i ke pirë? Ai ia priti menjëherë: lëre nargjilen. Ma jep gazetën, më tha, cimë. Ama ta shoh se ç'erë fryn ne vendlindje dhe më trego se c ç'duhet bërë unë pasi ka kohë që nuk kam marr letër prej shtëpisë. Kanë humbur të gjitha lidhjet me Kosovën, nuk ka letra, nuk ka gazeta, nuk ka zë familje në receptorin e telefonit, nuk ka kurgjë. Ama kurgjë, cimë, bash hiç. Qy, i them unë qe shfletoja gazetën, kjo gazetë është nga Maqedonia dhe jo nga Kosova, me lajme të para nëntë muajve veçse ka për t'i shtuar mërzitë tua edhe më shumë, kjo s'është "Rilindje" e as që do e di ta luaj rolin e RILINDJES!?

Syla më tha: besomë, cimë, çka do e sido që të jetë, a është në gjuhën shqipe, do të më hiqen pak mërzitë dhe do të më shërohen disa plagë. Qy, bre, i them, mos m'u bën artist. Me këtë gazetë s'ke me çka t'i shërosh plagët tua. Ti, Sylë, e di shumë mirë se "El Hilali", me "dy" denar pullë postare, prej Shkupi (Rr e Çairit 52) e deri ne Kajro (Islamic Students City 15 W 7), nje here, pa grime fytyre, bënë avantura në tre gjuhë nëpër kampe të ujdhesave më të bukura në Mediteran dhe, për t'i la mëkatet, zakonisht, në ujdhesën e Kritit stërpikë, me ujë Sharri mbi varrin e Thalesit, e më pastaj, si virgjireshë plakë, vjen të kapërcejë çastet më të këndshme me studentët shqiptar në shtratin e Sheherzadës.

Cimë, ja priti Syla, lëre, ke të drejtë, se vërtetë kjo gazetë me tre gjuhë mua ka për t'i mi shtuar plagët e mërziave edhe më shumë. Unë dij shqip, arabisht dhe frengjisht, por jo maqedonisht. Më trego, cimë, sa muslimanë që flasin maqedonisht ka në Maqedoni? Unë, qesha, e i thash: Hajt t'i lajm rehat hoxhët e kësaj gazete dhe të kqyrim punët tona me tym te nargjiles, të mendojmë se një ditë vjen edhe koha e jonë kur këtë gazetë kena për ta bërë shqip!? Mirë e ke, me tha Syla, vjen nje ditë edhe koha e jonë…por kur…???

Musa Lamallari

Shkruar në Kajro, mars 1989

Botuar në "Flakë" 22 maj 1992

Albanian Homepage Shkupi