LIBER ME POEZI NGA VALTON JAKUPI KUFIRI I DHEMBJES

LETËRNJOFTIM PA FOTOGRAFI

Të gjithë më akuzojnë
për fotografin time që mungonë
në letërnjoftimin tim.

Iku-u tashë atyre
sepse nuk donte të rrinte këtu
e mundonte diçka, diçka e madhe
iku sepse nuk e kuptonte ghuhën
çfarë shkruante për të
kushë ishte, pse ishte ku…
prej nga vinte….

Kot më akuzoni mua
është njësoj sikur t`i akuzoni dallëndyshet
që ikin nga dimri i ftohtë.

Do të shihni
keni për t`u mbytur
në pellgun e pendimit
kur letërnjoftimit tim
do t`i kthehet fotografia.

Unë shpresoj-po ju ?...


MËRGIMTARI

Natë i është bërë jeta larg Atdheut
I vuajtur, i rraskapitur
në sofrën e mallit ndan buën e pikëllimit
pa familje, pa prindër, pa atdhe
deri kurë do të hajë vetëveten
sytë e tij dy burime të shterrura
lumë i dhembjes gurgullon damarëve të tij
dhe prapë i fortë qëndëron


RRETH BOSHTIT TË DILEMËS

Ku gjendem
ku jam
në cilin cep të globit
kush më plaçkiti
gjithë ç`ka pata:
buzëqeshjen
dashurinë
lumturinë ?...

Sillem rreth boshtit të dilemës
dhe s`e gjej dot fajtorin
kush?... Kushë është ai
që ma katandisi në këtë fundpusi
koha, unë vetë apo nëna
që nuk e llogariti mirë kohën e lindjes…

VENDOSMËRI

Jetoj në mërgim
në këtë vendë të huaj
jetoj si një zog shtegtar
gjithmonë shqiptar
i këtillë gjithherë do t`mbes
shqiptar kam lindur
I këtill do të vdes.

IDENTITETI

Përpërlitem në këtë botë plotë njerëz
të cilët vazhdimisht vrapojnë
sa andej sa këtej
unë sillem e sillem mes tyre
dhe nuk di se kush jam dhe çka bëj
gjurmoj veprat e mia
e askund gjurmë nuk gjej
sepse idetë e mia janë e peshë s`kanë
dhe fare nuk mund të dal nga kjo vorbullë
që vazhdimisht sillet
rreth bostit të identitetit tim.

KTHEHUNI

Vendlindja ju prêt
si foleja zogun shtegtar
kthehuni të gjithë
kudo që jeni mërgimtar

Ju presin nënat
tek pragu i shtëpis
askund s`ka vend më të mirë
se toka e Arbërisë.

NËNA

Më rriti n`kraharorin e saj
kurrë ankimin s`ia dëgjova
më ushqeu me bukën e mundimeve
me dashurinë e saj u rrita, u shkollova

Koha rrodhi rrugës së vet
u trand qielli-u bë tërmet
valë të rrëmbyeshme më morën
më hodhën këtu në kurbet.

Prore e kujtoj tek prgu i shtëpisë
ia kujtoj lotët që i shkonin rrëke
mallkuar qoftë ajo ditë e kobshme
që hyri në mes-na ndau ne.

JETA STUDENTORE

Kohë e bukur e jetës sime
kohë konviktesh rinore
kohë që kurrë s`harrohet
ajo-jeta studentore

Kaloi ajo kohë
u tret si dielli n`perendim
kanë ngelur vetëm kujtimet
që m`vrasin këtu n`mërgim.


KURBETI

Jetë pa jetë
pa kuptim, pa emër
i nënçmuar, pa zemër.

Buka s`është si buka
as uji si ujë
e rëndë është jeta
në dhe të huaj.

Mbrëmjet vijnë të zymta
malli shperthen vullkan
gjumi merr arratinë syri lotin s`e mban.

GLOBI

E shikoj globin
veten në të e këkoj
gjendem diku në tokë
apo në ujrat e fatit
diku notoj!

E rrotulloj globin
rreth boshtit të tij
uji vërshon botën
valet zgjohen peshë
fare s`kanë qetësi.

KUSH JAM….

Këtu jamë një askush
digjem
si një urnë në prush.

Vetëm një vendlindje
jeta ka kuptim
kthehet emri im.


ËNDRRA

Lexoj roman
shkruan roman romantik
nuk e kuptoj fjalën romancë
Ndez cigaren dhe mendoj këtë fjalë
ç`është romanca
a e njoh unë romancën?....
Dhoma është e errësuar
Vetëm qiriu i vogël
e cigarja ime bëjnë dritë
aspak nuk ngjet në romancë
këtë e thotë fytyra ime e vrarë
si qielli para shiut
dhe vrushkujt e gjakut
që rrëmbyeshëm rrahin brigjet
e zemrës sime
në këtë natë
që romancës
ia ka zënë vendin
një ëndërr e kahershme
dhe pyetja ime:
kur do të bëhet realitet ?....

EVROPA

Evropa derë e hapur
derë e mbyllur
hynë e dalin njerëz
nga të gjitha vendet
kërkojnë azil jete
të drejtën për të jetuar.

Këtu kanë ardhur
shumë bashkatdhetarë të mi
nuk kërkojnë shumë:
pak bukë, pak ujë, pak ajër
dhe pak liri
secili dëshiron të jetojë si njeri
aspak më shumë.

(VETË) MASHTRIM

Dikush e mashtron dikë
dikush gënjehet prej dikujt

Unë e mashtroj veten
veten e gënjej unë.

Po, jeta në këtë ishull mërgimi
është një (vetë)mashtri.
ç`PO NDODH?....

As vetë nuk e kuptoj ç`po ndodh
Më tërheq diç e nuk e kuptoj çka
Ndoshta forca e gravitetit të vendlindjes
më thotë Isak Njutni
shpirtin nuk ma lanë dot të qetë
po-i tillë dotë jem
derisa këtu kam mbet.

ORA E PRITJES

A thua do ta pres atë orë
kur do të cingërrojë!

Ka vite në këtë ishull
unë e Robinson Kruzo
presim anijen e shpresës.

Po, ajo një ditë do të cingërrojë
me apo pa mua
ditën që u përshëndeta me nënën
e kurdisa në verand të shpresës.

KËTU

Ka ditë
po s`ka diell.

Nata e dita
kanë një emër.

Të gjithë që jetonë këtu
banojnë në shtëpinë e natës.

PA IDENTITET

Kur kam lindur
ku jetoj
ku punoj
larg vendlindjes
në vendin e quajtur mërgim.

Këtu s`kam gjuhë
s`kam traditë as kulturë
a thua çfarë jamë këtu
këtu që jam një hiç?!
 

KATASTROFË
 

Më vret mellëngjimi
kohën nuk e kuptoj
dita nuk sillet akrepave të orës
gramatika e jetës në grevë urie
mbiemrat i MADH dhe i VOGËL
nuk lakohen nëpër rasa
nuk e njohin as gjiinë
as toka nuk sillet rreth boshtit të vet
Nil Amstrongu e ka humbur orjentimin
në Rrugën Qumshtore.
Katastrofë…

MË I FORTË SE GURI

Qëndëroj vertikalisht
kurrë s`ma bëri kush me gisht
mërgimtar më thonë
në tokë të huaj
ashtu si guri i Atdheut
as fjala ime s`mund të luajë
liti kurrë nk më tradhtoi
një lumë malli vërshon
e kurrë nuk më ligështoi
shpesh ia them këngës
njeeriu më i forte se guri
kështu kanë thënë
(dhe paskan pasur të drejtë)
e ka burri
një jetë e tërë në Perendim
bie e zgjohem me vendin tim.

VEPRA E PAPËRFUNDUAR

Vepra që kisha filluar
ngeli e papërunduar

Të gjithë metaforat
më vijnë të njëjta
si ditët në mërgim

E torturoj veten
duke kërkuar një varg
që s`i ngjan tjetrit

i marrë jamë
çfarë mund të gjesh në shkretëtirë
përveç rërës!


MOS U FRIKËSONI

Kur të kthehem
mos u frikësoni prej meje
edhe pse s`i ngjaj vetvetes.

I çmendur nuk jam
vetëm pak i ngjaj atij.

Kur më shihni në skenë
duke luajtur Makbethin
mos u frikësoni
as prej Makbethit
nuk u frikësua askush.

Gjithë jetën
do a kaloj në skenë
edhe pse s`i ngjaj vetëvetes.

QËNDËRO, NËNË !

Bredhi e nuk e di kah shkoj
nuk e di pse shkoj
nisem prej hiçit
shkoj tek hiçi
edhe vetë këtu jam një hiç.

Prapë qënderoj
nuk jepem
pres e pres e pres
atë dritë të ëndërruar
në fund të tunelit.

Qëndro edhe ti, nënë
dashuria do të triunfojë
mbi këtë rrjetë merimange.

Unë e dielli do të vijmë
me dritën e agimit.


PSE U TRETE ?

Koha ikën
ti u trete pa lënë gjurmë.

Pse?kur?ku?

ndoshta m`u hakmerre
fill pas largimit tim
gjendesh në ndonjeë metropol.

Eja, mike
kudoqofsh
bukëne hidhur të kurbetit
ta ndajmë së bashku
në sofrën e dashurisë.

UNË E VETMIA

Në dhomë unë dhe vetmia
mendimet ndizen
ne flakën e qirinjve ngjyra-ngjyra
defilojnë kolona të pashkëputura
babai, nëna
shkolla, klasa, nxënësit
mësuesi që e patëm pranguar në klasë.

Një ngulçimë më kap për fyti
kërkojë ndihmë
në dritaren që e hapi
mes yjeve shoh portretin e saj
dhe pikëlat që binin
mbi flokët e mëndafshta
atë ditë tetori me shi.

Në dhomë qetësi
unë e kjtimet
vrasin vetminë.

PER TY

Si toka pa diell do t`isha
po mos t`ishe ti
jeta pa ty s`do t`kishte kuptim
shpresat i kam gjithnjë te ti
çdo vështërsi ti ma shtrinë dorën
jetën ma pasuron
rrugët mi ndriçon
ti-pasuria e shpirtit tim.


MIKJA

Silueta jote
është frikësuar në sytë e mi
do të notoj
detit të shpresës
për të arritur te ti
do të jem kalorës
mbi kalë të Skënderbeut
ta vras largësinë që na ndan.

Më prit, moj mike, më prit
derisa të agojë dielli
në fundë të natës mërgimtare!

STACIONI I SHPRESËS

Nuk e kuptoj sin a ndau jeta
ika tej maleve, fushave, deteve
p ata thenë lamtumirën e fundit
pa të lënë peng premtimin e kthimit
përfundova ku bren miza hekur.

Dashurinë për ty nuk e zbehu
as largësia as koha
ura e kujtimeve lidh zemrat tona
me penjtë e pritjes
dhe të dy dergjemi në dhomat e vetmisë
jetojmë në ëndërrën e pemës së dashurisë
duke pritur në stacionin e shpresës.

ARTI

Arti është bukuria vetë
është jetë, gjallëri, lumturi
me të je më i pasur
arti është ushqim i shpirtit
shëron sëmundjet dhe vret dhembjet
të madhëron
dhe të pushton majat
tërë jetën do të gërmosh
si arkeolog
arti asnjëher nuk vdes
rritet dhe jeton
për artin motoja ime është:
Arti sundon tërë Botën.

TEATRI

Është I bukur si Atdheu
në skenë ndjehesh sin ë prehër të vendëlindjes
jeta në teatër është plot dashuri
dërrasat e tij janë plot harmoni
aty takon Romeun, Xhulietën
Sokratin, Skënderbeun e Adem Jasharin
takon Naim Frashërin dhe Rrugën e shkronjave

Kush ka provuar një herë
dërrasat e Teatrit
nuk jeton dot pa të
ai është ajri dhe dashuria e jetës
është maja, është mbretërori
kur para teje buçet salla nga spektatori.

SHKRIMTARI

Noton në detin e fantazisë
për t`i ikur realitetit të trazuar
Shpesh i torturon personazhet
ua cungon lirinë.

Shkrihet si qiriu
duke kërkuar shteg për ta.

Agimi e gdhin pranë tavolinës
për fjalën dhe veprën e tij.

AKTORI

Është i gëzuar
kur luan në drrasat e teatrit
noton në liqenin e artit
si peshku në ujë
spektatorin e dërgon
fushave te magjisë
i rrëzon të gjitha mbretëritë
ngel vetëm ajo e dashurisë
skena për aktorin
është më e madhja pasuri

ETJE

Kam një etje
e ndiej në shpirt
jo për pije, jo për ujë
as për dashuri
po per per libra, për lexim
vetëm për dituri.
KTHEHUNI


Ju ikët dhe kurrë më nuk u takuam
ju kërkoj vazhdimisht
nuk e mbajtët premtimin
se do ta ndihmoni artin
do ta sillni sërish në skenë.

Kthehuni dhe shikoni ç`po ndodh
arti po vdes
ia ka zënë frymën paraja
lufta për skzistencë
lufta për bukë
lufta për ujë
lufta për një strehim mbi kokë.

Kthehu Hamlet
kthehu Othello
ju pret madhëria e tij-arti.

NJË MUAJ I MADH

I madh ishte muaji yt, Ferizaj
Muaji i kulturës
muaji i këngës e i poezisë
muaji I aktorëve e i valltarëve
muaji I krenarisë sonë.

Rinia të dha gjallëri
jehonë e bukuri
Muaji yt I madh, Ferizaj
Muaji I Kulturës Shqiptare

Tek ti ruhet Tradita
si nëna kujtimin e fëmisë
tek ti gufon kultura
kultura shqiptare.

JETA

Edhe jeta qenka një luftë
me një mijë e një beteja,
prore të jesh i përgaditur
sapo të mbarojë njëra-fillon e reja.


FSHATIT TIM

Je dashuria ime e pare
rrugët e tua plot gjallëri
dhe lumi i rrëmbyeshëm
m`i ruajnë gjurmët e fëmijërisë.

Ti m`i mësove lojrat e para
që tani janë radhitur
në raftin e kujtimeve
sikur librat në vitrinë.

Krenohem që jemë biti yt
fshati im Tërnoc
i sakrificave dhe krenarisë
që kurrë s`u dorëzove

SHITËSI I VOGËL I CIGAREVE

Lojën e tij ia grabit trotuari
pakoja e cigareve
dhe thirrja e vazhdueshme
-Urdhëroni!..Urdhëroni!...

I njeh të gjitha llojet e cigareve
I njeh të gjithë duhanxhinjtë
vetëm mësuesin dhe alfabetin
e gjuhës shqipe nuk e njeh.

Kur në mbrëmje
i përfundon orari i punës
kthehet në barnatore
të blejë ilaçe për nënën.

NËNA TEREZ

E madhe-si globi
krenare-si bjeshkët tona
humaniste-si dashuria e zemrës.

Ishe e palodhur
duke shpërndarë dashuri
për të varfërit.

Krenohemi që të kshim
Nëna jonë humanitare
Nëna jonë shqiptare.


PARAJA

Monotoni
gjithçka matet me kandarin e parasë
është harruar tradita, kultura
çdo veprimtari i nënshtrohet
ligjit komercial
vallë, mos po harrohen
zakonet tona bujare
mos po shuhen ndjenjat humanitare!?

DASHURIA E JETËS

Ka shumë dashuri
dashuria më e çiltër
është dashuria për nënën.

Ajo më lindi
më rriti
më mbrojti edhe në luftë
më shumë se vetveten.

Dashuria për nënën
është dashuria e jetës.

MOS I VRISNI DASHURITË

Mos i vrisni dashuritë
mos i plagosni zemrat
do t`ju mallkojë koha
njerëz të gjithë jemi
të një trungu Ilirian
dashuria nuk njeh besim fetar.

Ne damarët tanë qarkullon një gjakë
kemi një gjuhë shqiptare
kemi thithur prej një nane.


GJENERATA 1997-1998

Ishte gjeneratë e protestave
e demostratave
e kërkesave për drejtësi
e kërkesave për liri.

Shumë pak kishte kohë
për gëzime, për lumturi
notonte në liqenin e shpresës
notonte në liqenin e ardhmërisë.

Gjenerata 1997-1998
kisht synimet e saj
kishte ëndërrat e saj
kishte shpresat e saj.

MOS

Zgjohu nga gjumi
o njeri i ri
mos e vrit veten me duart e tua
pluhuri i bardhë vret
sjell vdekje mizore
jetoje rininë
ik, ik prej atij pluhuri
ik prej vdekjes
kthehu jetës
dhe bukuris së saj.

VARGONJTË E DHEMBJES

Ku është drejtësia
kudo vrasje
maltretime
varfëri
lulja këputet në bulim
vargonjtë e dhembjes
shtrëngojnë trupin e njomë të pafuqi
e vaji i tij nuk e gjen dot veshin e shurdhrër.

Di ndokush të më tregojë
ku është drejtësia
a banon ende në këtë planet?...


PELLGU I KONTRASTEVE

Koha kalon e unë zhytem
në pellgun e mendimeve
në pellgun e kontrasteve
kacafytem me pyetje
që nuk iu gjej dot përgjegje
kacafytem pasuri përrallore
kacafytem me varfëri ekstreme
në shpirtin e njeriut
stinët hedhin valle
herë vapë përvëluese
herë acar që ngrin
damarët e jetës.

Njeri, bota është e të gjithëve
edhe i arfëri ka hisen e vet.

MUZIKË E LEHTË

Muzikë në pentagramin e mendimeve
ushqim shpirti
kitara
violina
lahuta
bar shërues për shpirt
me kënaqësi luajnë telat e tyre
sikur e njohin dhembjen time
më ngushëllojnë me atë melodi
melodi shëruese.

NGJYRAT E JETËS

Jeta ka shume ngjyra
ka shumë fytyra
mashtrimi e tradhtia
prejnë degët
në trungun e besës
miku mashtron mikun
dashuria vetëvritet
në pellgun e mashtrimit
zemra thyhet
s shkarpatat e thata
digjet në zjarrin e tradhtisë.


PSE?!...

Gëzimit nuk ia njoh ngjyrën
buka gatuhet në magjen e helmit
Vuajtje
varfëri
terr i zi kudo.

Pse në këtë botë
ditët ( vetë ) vritën në agim!?

Pse?!...

STOP DHUNËS

Është rënduar globi
nga pesha e dhunës
vrasje
maltretime
dhunime.
Njeri
zhuaji dhunës STOP
përndryshe
do të pëlcasë globi
si një balonë në fortune
nga pasha e dhunës.

STOP VDEKJES

Jeta në imagjinatë dhe fantazi
varet në grimca pluhuri
buzët që e prekin
vdesin së bashku me kuptimin e jetës
humbasin çdo dhunti të Zotit
pse merr drogë, vëlla
ç`kënaqësi të sjellë
ai puhur plot iluzion
ik nga rruga e vdekjes
mos të të joshë thirrja e saj
ik, vëlla, ik
ik nga pluhuri i vdekjes!
Stop dhunës
Stop (vetë) vrasjes!

ANTIKA

Ti je një thesar
I zbuluar thellë në ne.

Të kërkuan në çdo ishull
piratët barbarë
vetëm në ishullin e zemrës sonë
nuk arritën të hynë dot.

Aty të zbuluam
aty do të të ruajmë.

Ti na tregove kush ishim
ti tregon kush jemi.

PLISI

Gjyshërit dhe stërgjyshërit
na e lanë trashëgim
luftuan për të
si për emrin e tyre
si për tokën e tyre
e bartën në zemër e në kokë
brez pas brezi
për t`na e sjellë një borxh
për të shkuar të qetë
në banesën e tyre të fundit.

Po ne
ç`po bëjmë ne
kush na e vodhi plisin
kush na i zhveshi kokat
ç`po u lëmë breznive?!...


KUFIRI I DHEMBJES

Kujt iu kujtua kjo marri
kush e ndau vëllain me vëlla
kush e ndau fëmijën prej nënes
kush e ndau zemrën prej zemrës
kush e ndau qiellin përgjysmë.

Ishin kohë vetëtimash
ato që thyen qafën
kur kufiri i dhembjes
kalonte trup zemrave tona
dhe gjithçka ndante më dysh
edhe dashuritë
edhe zemrat
edhe njerzit.

Kam shpresë
koha do t`i pastrojë
edhe këto mbeturina
gjithçka do të bashkohet
njerëzit
dashuritë
zemrat.

VITE TË PAHARRUAR

Shumë u vranë aso kohe
mbetën shumë jetimë
kudo në Kosovë
brohoritej për lirinë
vdisej për lirinë
i madh e i vogël
sytë i kishte liri
dëshirën e kishte liri
jetën e kishte liri
dashurinë e kishte Kosovë.


METVEGJA IME KRENARE

Kush ta prishi atë ëndërr të bukur
kush ta vrau zogun e gëzimit
ty që aq krenare ishte
së bashku me motrën dhe vëllanë tënd
Preshevën dhe Bujanocin.

Ju prapë jeni bashkë dhe nuk ndaheni kurrë
sepse ju lidhin penjtë e dashurisë dardane
dhe gjithherë Metvegjë do të jesh aty
tokë shqiptare dhe shumë bujare
nuk të thyen torturat, vuajtjet, egërsirat
përherë qëndërove Iliriane
si një tokë shqiptare
den baba den mburrje dardane
Metvegja ime krenare.

ZGJOHU RINI

Zgjohu rini
vepro, marsho
hovin mos e ndal
forca është te ti.

Ti je më e madhja
je më e zjarrta
je këngë që nuk ndalet
je zjarr që nuk shuhet.

Ti kombit i jep hov
jetës i jep gjallëri
mos rri e heshtur
zgjohu, zgjohu rini!

YLL I PAVDEKËSHËM
( Gjon Llukës )

Yll i pavdekëshëm përparimtar
panda jote nuk u ndal asnjëherë
me ty gjithnjë jemi krenar
kurrë s`pushove prore e deshe bashkimin
e dese dhe e bashkove rininë
në qëllime të mëdha kombëtare
për ta shpjerë drejt shtigjeve përparimtare.

SHQIPE E KRESHTAVE TONA
(Ibrahim Fajzullahut)

Je në zerat tona
Nuk të harrojmë
Vepra jote-drita jonë.

Ishte i palodhur, atdhetar
shqipe e kreshtave tona
zë I popullit mbarë.

ZJARRI I GJUHËS
(Arsimtarit tim Bajram Saliut)

Me ty në klasë
vinin edhe Naimi e Migjeni

Ti na flisje për ta
për bukuritë e nytarës shqiptare
dhe për tollumbat e Lulit
që i krahasoje me opingat e mia.

Në ditët e errëta
na ndriçonte qiriri i Naimit.

Krenar e ndjenja veten,
i dashuri mësues,
për ngrohtësinë e gjuhën sate
për madhërinë e gjuhës sonë.

Tani që jetoj në këtë ishull dimri
ngrohem në zjarrin e asaj gjuhe.

ROBËRIA BËRI VETËVRASJE

Tragjedia vazhdon të luhet
aktorët janë në skenën e lirisë.

Pushtuesit thyen qafën
shumë ushtarë lanë në llogore

Nuk mbahet, jo, Peonia Iliriane
ky gadishull dardan.

Në aktin e dytë
robëria bëri vetëvrasje.

PËRSHPËRITJE

Flas vetë me vete
përshpëris ca shkronja të ëmbëla
K tingëllon shumë bukur
sikurse shkronja O
me shkronjën S ka shumë qytet
ashtu si me shkronjën e bukur O
kurse emrin im me shkronjën V
sikur Atdheu që filloi me shkronjën A.

ARVANITASJA IME

Mendon se të kam harruar
e nuk mendoj fare për ty
mendon se nuk lotoj për ty arvanitase
je imja edhe pse na ndanë
në zemër dhe shpirt të mbaj
sepse edhe atje kam hisen time të tokës
dhe askush nuk mund të ma marrë
imja je së bashku me tokën ku jeton.

Arvanitase, mos më harro as ti
jemi një trup, një shpirt kemi
Do të jemi pranë njëri-tjetrit
si vëlla me motër
kemi një gjak, një gjuhë, një emër
që na bashkojnë si një trup
e njëjta nënë na mësoi të flasim
na ushqeu të dyve me të njëjtin gji.

Mos më harro kurrë
arvanitasja ime e përlotur
oha do të shërojë plagë
Kosova do të vijë edhe atje
dhe ne do të jemi bashkë.